آبجی ندا گیر دادی ها./

مرسی ! زیبا بود !

49 تاااااااااا نهههههههه !

به فکر فرو رفته بود. بلای تپه های بلند و سرسبز ، نی می زد و به گوسپندان و بره ایش نگاه میکرد. سالها بود که اهالی ده بجز یک چوپان بیشتر به او نگاه نمی کردند همیشه تنها بود از صبح علی الطلوع تا غروب با گله اش بر فراز دشت ها بود. خسته شده بود ازین نگاه تکراری .چند روزی بود با خود فکر می کرد چه کند تا مردم دوباره او را ببینند و باز مورد توجه قرار بگیرد؟! تا اینکه فکری مثل جریان برق از سرش رد شد، نی را زمین گداشت گله را به سگ با وفایش سپرد فریاد زنان از تپه پائین آمد: آی! به دادم برسید بیچاره شدم! برد، خورد، گله ام رنابود شد! مردم ، بیچاره شدم ! گرگ!گرگ!
همین طور بر سر می کوبید و فریاد میزد در ده می دوید مردم یکی یکی از خانه ها مغازه ها سر مزارغ بیرون دویند هر کدام چوب و بیل و هر چیزی که بشود از پس گرگ بر آمد برداشتند و به راه افتادند! وقتی به دشت رسیدند در کمال تعجب دیدند که گله به آرامی در حال چرا ست و هیچ اثری از گرگ نیست!
وقتی از چوپان پرسیدند که این چه کاری بود؟ با حنده گفت: می خواستم ببینم هنوز هم همولایتی هایم هوایم را دارند یا نه؟ رو سفیدم کردید ، دست مریزاد!
اهلی ده دلخور و ناراحت با شانه های افتاده فکر های در هم ریخته به ده برگشتند.

صبح از راه رسید و خورشید هنوز بی رمق بود. چوپان با گله اش رهسپار دشت شد و هنوز از کاری که دیروز کرده بود لبخند بر لب داشت برای ساعتی سر گرم شده بود و از این کار لذت برده بود. به دشت رسیدند گله مشغول چرا شد. خورشید به وسط آسمان رسیده بود، چوپان حوصله اش سر رفته بود دستش را از روی سر برداشت و کلاه نمدی اش را که روی چشم کشیده بود به سر گذاشت و از روی علفهای تازه بلند شدو نشست! به فکر فرو رفت باز همون فکر دیروزی قلقلکش می داد از لذتی که برده بود ته دلش قند آب شد دوباره بلند شد و دوباره داستان تکرار شد! مردم سراسیمه دویدند به کمک و بعد از رسیدن به دشت دیدن گله عصبانی شدند و بعد از داد م بی داد به ده برگشتند . اما چوپان می خندید و راضی بود از اینکه چند ساعتی را مشغول کاری دیگر می شود!
روزها گذشت و چندین بار چوپان این شوخی را تکرار کرد. هرچند مردم ده دستش رو خونده بودند و کمتر اهمیت می دادند.

تا اینکه غروب یکی از روزها آخرین لحظه ها که چوپان داشت گله را برای برگشت به ده جمع می کرد گرگی از دور پیدا شد. چوپان با دیدن گرگ رنگ از رویش پرید

نميدونم ...
خو عليرضا آخرش بود خدائي