انگشتی که دکمه را فشار داد،دری که بسته شد،پخش ملودی آرام و صدای خوشامدگویی به طبقه چهارم حتا،هیچ تغییری در چهره ی مرد بوجود نیاورد.آینه ی آسانسور قامت مسافرش را در خود مرور کرد. مردی خشک و اتو کشیده ،با لباس رسمی و موهایی مرتب و روغن زده...
به جلوی در اتاقش که رسید ،کلید رادر قفل چرخاند به خیال اینکه مثل همیشه اولین کارمندی است که کرکره های پنجره ی اتاقش را بالا میبرد،پنجره را باز می کند و اجازه میدهد سلولش نفس بکشد...ولی اینبار اتفاقی تازه افتاده بود همسایه ی سمت چپ ،زودتر از او پنجره اش را باز کرده بود.به قاب خالی پنجره خیره شد ،فقط کبوتری روی آن نقش بسته بود.
شاید! نامه ای به پاهای پستچی و پروازی بر بال کبوتری...

الان که به نوشته خودم دوباره نگاه میکنم می بینم شاید بهتر باشه دو سه خط اولو حذف کنم نقش زیادی تو روایت قصه /البته اگه بشه اسمشو گذاشت قصه/ نداره

***
به جلوی در اتاقش که رسید ،کلید رادر قفل چرخاند به خیال اینکه مثل همیشه اولین کارمندی است که کرکره های پنجره ی اتاقش را بالا میبرد،پنجره را باز می کند و اجازه میدهد سلولش نفس بکشد...ولی اینبار اتفاقی تازه افتاده بود همسایه ی سمت چپ ،زودتر از او پنجره اش را باز کرده بود.به قاب خالی پنجره خیره شد ،فقط کبوتری روی آن نقش بسته بود.
شاید! نامه ای به پاهای پستچی و پروازی بر بال کبوتری...

خیلی خوب بود این نوشته علی
خیلی
آفرین

آفرین به شما و نگاه خوب شما
[اندر احولات علی: موقع تشویق های مهربانانه استاد و ذوق مرگ شدن علی]

افرین !

خوردم

آفرین !