یه بحثی داریم توی روانشناسی به اسم سایه ی گمنام ِ فرد!

میگه اگه دیدید یکی بیشتر از 3.4 بار یه صفت ِ منفی رو به هرکی جز خودش نسبت داد،
شک نکنید که این صفت سایه ِ خودش ِ!

یعنی صفتی ِ که خود ِ اون فرد داراست...

میخای واست بخرم؟!

من با صفحه صفحه ی کتابام زندگی میکنم...

حالت چطوره؟

حالم؟...مثل برف روی شیروانی داغ

دخترک خندیدو

پسرک ماتش برد!

که به چه دلهره از باغچه ی همسایه،سیب را دزدیده

باغبان از پی او تند دوید

به خیالش میخواست،

حرمت باغچه ودختر کم سالش را

ازپسر پس گیرد!

غضب الود به او غیظی کرد!

این وسط من بودم،

سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم

من که پیغمبرعشقی معصوم،

بین دستان پر از دلهره یک عاشق

ولب و دندانِ

تشنه ی کشف وپر از پرسش دختر بودم

وبه خاک افتادم

چون رسولی ناکام!

هردورا بغض ربود.....

دخترک رفت ولی زیر لب این را میگفت:

"اویقینا پی معشوق خودش می اید"

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:

"مطمینا که پشیمان شده بر میگردد"

سالهاست که پوسیده ام ارام ارام

عشق قربانی مظلوم غروراست هنوز!

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم

همه اندیشه کنان غرق دراین پندارند:


این جدایی بخدا رابطه با سیب نداشت!

من به توخندیدم

چونکه میدانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

ونمیدانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم


تا که باخنده خودپاسخ عشق توراخالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک

لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک


دل من گفت:برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد

گریه تلخ تورا

ومن رفتم وهنوز

سالهاست که در ذهن من ارام ارام

حیرت وبغض تو تکرار کنان

می دهد ازارم

ومن اندیشه کنان غرق دراین پندارم

که چه میشداگرباغچه ماسیب نداشت...

توبه من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تودید

غضب الوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک


وتو رفتی وهنوز،

سالهاست که در گوش من ارام ارام


خش خش گام توتکرار کنان ،

میدهد ازارم

ومن اندیشه کنان غرق دراین پندارم

که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت!

خب یاد بگیرید دیگه

تجربشو داشدم

منتظر نباشید که چیزی درست شه...

همچین خبری نیست!