به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

وای اما
با که باید گفت این؟
من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن

روزگارِ غریبی ست

یه چیزیش میشه چون

عالی موافقم روستاهای المان و فرانسه چطوره با یه بار کوچیک

بچه ها دعا می کنن برای نرگس
روحش شاد