لره میگه:یه شو ملاکتی د می قور دروما گت یه بچه کیه نهوفتیه اگر نهوفته هورمش

ما رو از خونمون بیرون کردن . یه روزی رسید که دیگه اجازه نداشتیم اونجا بمونیم . مجبور شدیم همه چی مونو بذاریم و فرار کنیم . همه ی اونایی که دوسشون داشتیم یا ازشون متنفر بودیم ، همه ی چیزایی که داشتیمو نداشتیم ،همه ی خاطراتمونو اونجا جا گذاشتیمو اومدیم بیرون . اومدیم اینجا . وای ولادی ! خیلی غم انگیزه ! من دلم تنگ شده... واسه پیاده رو های شولوغ و کثیف ، واسه موشای بزرگی که یهو سر و کله شون پیدا می شه . با تعجب و ترس ما رو نگا می کنن . دلم می خواد واسه یه بارم شده منو تو برگردیم و تو کوچه پس کوچه های اونجا گم بشیم . شاید تو زندگی بعدیمون بتونیم تو خونه ی خودمون زندگی کنیم . کسی کاری به کارمون نداشته باشه . اون همه گراز غوروبا تو خیابونا دنبال ما نکنن تا بگیرن و تیکه پاره مون بکنن . حالم از همه شون به هم می خوره . تا حالا از نزدیک نیگاشون کردی ؟ خیلی چندش آورن ! هنوز صورتای پشمالوشون تو یادمه . شبا میان به خوابمو با دندونای زرد و دهنای گشاد بهم می خندن . هیچ وخ دلیل خنده هاشونو نفهمیدم ولادی ! دلم می خواد همه شونو لت و پار کنم . دخل همه شونو بیارم تا خونه مون از نجاست وجودشون پاک بشه . آخ ولادیمیر ! آسمون اینجا بی رنگه . کاش گودو یه تیکه ابر بودو می شد روش خوابید . خیلی خوابم میاد پسر ! دلم می خواد بخوابمو دیگه هیچ وخ بیدار نشم . اگه هم بیدار شدم یه جای دیگه باشیم . حتا اسم گودو رو هم نشنیده باشیم . از گرازای وحشی پشمالو هم خبری نباشه . دلم یه شعر می خواد . یه شعر که زخم هامو عمیق تر کنه . یه شعر بخون ولادی ! یه شعر !/انجمن روسپیان غمگین ما

ولش کنید ما نباید دل اونطرفی ها را بسوزنیم حالا اونا قبلا یه اشتباهی کردن ما که نباید ادامه بدیم

الان چی؟؟؟

شقایق ؛ نشونمون میدی عیزم؟

حمیت ؛ هرگز هرگز

#نظر-شخصی