به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

آتیش زدن پرچم کشورت کار خیلی زشتیه ولی شما از یه جنبه دیگه هم به این قضیه نگاه کنید لطفا

به یاد اون همه امید و آرزو که زیر تخت سلطنت آقایون دفن شد

در مورد طور سینا بیشتر و بیشتر بگو

بیدل دهلوی دیدی اونقدا هم که به نظر میام شوت نیستم