به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

خب خدا رو شکر

آتیش زدن پرچم کشورت کار خیلی زشتیه ولی شما از یه جنبه دیگه هم به این قضیه نگاه کنید لطفا

به یاد اون همه امید و آرزو که زیر تخت سلطنت آقایون دفن شد

عادت می کردم به زندگی
روی ابر
فکر کنم

عشق بی رحم تر است
از چاقوی مردی که
سلاخی میکند
گلوی چهار بچه را

و روزی که ظالم به حسرت دستان خود را به دندان می گزد

یه مثه وقتی که میگن از جلو چشام خفه شو نه؟ نمیشه؟ ربطی نداش؟ برم پی کارم؟ چبببببببببببس قربان

در همین حد شما را بس

بچه ي تو باشه پ چيــــ

و برگردم ببينم كه

نيستم