به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

چرا مرا وانهادی؟؟

همین ...

همینجوری گفتم اینُ بگم

که نه فقط فرزندانش بلکه پدر و مادرشم میخوره

نباید بی تفاوت بود

دیکتاتورِ حقیر

که رفتیم دم مسجد محل و گفتن آرا دو به یکه