آره توووووووووووپ
تو خوبي جيگر؟ من برم نماز و بيام

التماس دعا

محتاجيــــــــــــــــــــم محتاااااااااااااااج

بيا اينجا

انشالله همه حاجاتت با خير و خوشي برات برآورده بشه بابا اسي

ممنون از محبت شما

نه دوست عزیز همه میخونن من مطمئنم

نه دیگه در این حد .

bekhand ta donya be rot bekhande

manam mese essi hastam : (

سلام. روزتون بخیر.

من که خوبم
دوستای من خوبن؟

مر30

13 سال پیش لطف خدا شامل حال من شد و جواهری به من هدیه داد که درخشندگی این جواهر زندگی منو روشن کرده و اون همسر منه /خدا رو صد هزار بار شکر میکنم .

بابا اسي. بابا اسي
منم خانمتونو نگفتم. اون كه شكي نيست. شك تو جواهر بودن شماست برادر
اوني كه من ميگم يه روز هم آسوده نيست از بس كه مغزش هميشه درگير فكر خودش و فكر ديگرانو بر بچسه محلو عمو زاده هاي دختر خاله هاشو همه چيه، كه يه وقت كسي نمونده باشه كه اين بهشون فك نكرده باشه و يه وقت خداي نكرده يه دختر خاله ي پسر عموي بابايي بهش توهين نكرده باشه و .....
خلاصه اون حالت مشكوك كه شما انتخاب كردي هميشه تو اين بنده خدا هست. تو مثه اون نباشي بابا اسي......
(نه قصد دخالت دارم نه توهين و نه هيچ چي ديگه، ناراحت شي مشكله خودته هااااا)

جواهر بودنم رو خودم نباید بگم ولی سعی میکنم که باشم .
حالت مشکوک من از آدمای اینجاست که عذر میخوام از حضور همه خیلیاشون روراست نیستن .
چشم سعی میکنم واسه زندگیم بهترین باشم .
ناراحت که نشدم هیچ از فرمایشات شما هم استفاده کردم . ممنون از توجهتون

موفق باشي بابا اسي.
چشمت بي بلا.
باريكلا هميشه استفاده كن از حرفاي گرانبهاي من

Goli ,ba ma ham ,maram sare kar mizari

سر كار نبود. شما سوالمو درست متوجه نشدي، از اول منظورم همون بود كه دوم گفتم!

man khoobam, u chetori???

Khubam

نقطه اوج ماجرا زماني است كه خود خانم سميه توحيد لو از اين جنجال رسانه‌اي مطلع مي‌شود و در وبلاگش توضيح مي‌دهد كه شلاق خوردني در كار نبوده معلوم مي شود فقط حكم صادرشده و حكم شلاق معمولاً حكمي بدل از شلاق دارد و...

اين ماجرا شايد به نظر خنده‌دار برسد ولي نشان دهنده وضعيت اسف بار روحي - رواني روزنامه نگاراني است كه از سال 88 به آن سوي آب‌ها و عمدتاً اروپاي غربي رفته و ساكن شده‌اند. روزي كه اين هموطنان، كشور را ترك مي كردند قاعدتاً به اميد بازگشت سريع به ميهن، بوده‌اند اما امروز به تدريج از ذهن‌ها فراموش شده‌‌اند و فقط هر از چند گاهي بهانه‌اي مثل بمب خبري سميه توحيد‌لو بايد پيش بيايد تا خودي نشان دهند و حداقل در صفحه وب بگويند ما زنده هستيم و حضور داريم.

بعضي از اين روزنامه نگارهاي پناه‌برده به اروپا را مي‌شناسم. اتفاقاً ديروز در پيگيري خبر سميه توحيد لو، بعد از مدتها به وبلاگ و سايتهاي اجتماعي شان به سري زدم و يادشان كردم.

هرچند برخي متن‌هايشان خيلي نارحتم كرد اما حقيقتاً و از صميم قلب به حالشان تاسف خوردم. مي دانستم كه اين دوستانم، خانواده‌ و همسران پولداري نداشتند پس دراين دو سال و خرده‌اي در اروپا چطور روزگار مي‌گذرانند؟ بعيد مي دانم پول بي‌بي‌سي و راديو فردا و خداي نكرده مواجب سرويس‌هاي جاسوسي غربي از گلويشان پايين برود.

اي كاش فرصتي و امكاني فراهم شود تا روزنامه‌نگاراني كه در جريان فتنه سال 88 از ايران رفته‌اند، اگر هنوز جذب سرويس‌هاي جاسوسي غرب نشده‌اند، يك جور به كشور برگردند. سوءتفاهم نشود، از توبه نامه و بازگشت تحقيرآميز حرف نمي‌زنم. اتفاقاً منظورم نجات اين هموطنان از زندگي تحقير آميزي است كه الان دچارش شده‌اند.

اينها هركدام براي خودشان اسم و رسمي در روزنامه نگاري اين كشور داشته‌اند، حالا به حالتي افتاده‌اند كه بايد براي اثبات زنده بودن يا خداي نكرده دريافت مواجب، با شايعه شلاق خوردن سميه توحيدلو آن طور مسخره‌بازي درآورند و داستان سرايي كنند.

درام تراژیک «شلاق خوردن سميه توحيدلو» هرچند پاياني كميك داشت، اما نوري انداخت بر تاريكخانه‌اي كه دهها روزنامه نگار ايراني در غربت گرفتار شده ‌اند و به تدريج فراموش مي‌شوند.

لايك