من از پایانِ دنیا حرف می‌زنم،
از سیاهی ِ اشکال،
از شکل ِ درهم اشیاء،
من از پایانِ دنیا حرف می‌زنم.
از یخ،
از دیوار،
از مغازه‌هایِ قفل‌فروشی،
از یک‌روز کاملاً تعطیل،
من از لکنت، حرف می‌زنم،
از حروفِ بی‌صدا،
واژه‌های منجمد،
من از دنیایی دیگر حرف می‌زنم...
از دنیای غیرقابل تصور،
من از " نبودنِ تو " حرف می‌‍زنم...
من از " نبودنِ تو " حرف می‌زنم...
من از " نبودنِ تو " حرف می‌زنم...
من از " نبودنِ تو " ...
اما تو همچنان چشمانت را بسته‌ای،
تا مرگِ تو را باور کنم!

ای جان

بهله بهله !!