تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

وجــود نـازکــت آزرده گــزنـد مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست

به هیچ عارضه شخص تو درد مند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست

که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

درین چمن چو درآید خزان به یغمایی

رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد

مجال طعنه ی بدبین و بد پسند مباد

هر آنکه روی چو ماهت به چشم بد بیند

بر آتش تو بجز جان او سپند مباد

شفا ز گفته ی شکـّر فشان حافظ جوی

که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

پیش از تو آب ، معنی دریا شدن نداشت

شب مانده بود و جرات فردا شدن نداشت

بسیار بود رود در آن برزخ کبود

اما دریغ ، زهره ی دریا شدن نداشت

در آن کویر سوخته ، آن خاک بی بهار

حتّی علف اجازه ی زیبا شدن نداشت

گم بود در عمیق زمین ، شانه ی بهار

بی تو ولی زمینه ی پیدا شدن نداشت

دل ها ، اگرچه صاف ولی از هراس سنگ

آیینه بود و میل تماشا شدن نداشت

چون عقده ای به بغض فرو بود حرف عشق
این عقده تا همیشه سر وا شدن نداشت

- « به کجا چنین شتابان ؟ »


گون از نسیم پرسید .

- « دل من گرفته زینجا ،

هوس سفر نداری

ز غبار این بیابان ؟ »



- « همه آرزویم ، اما

چه کنم که بسته پایم ... »



- « به کجا چنین شتابان ؟ »



- « به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم . »







- « سفرت به خیر ! اما ، تو و دوستی ، خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ،

به شکوفه ها ، به باران ،

برسان سلام مارا . »