نازه

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

تا درخت دوستی کی بر دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود

ور نه با تو ماجراها داشـتـیم

شیوه ی چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگما شتیم

نکته ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فرو نگذاشتیم

گـفـت خود دادی به ما ای حافظا

ما محصل بر کسی نگماشیم



(حافظ )

آب را گل نكنيم:
در فرودست انگار، كفتري مي‌خورد آب.
يا كه در بيشه دور، سيره‌يي پر مي‌شويد.
يا در آبادي، كوزه‌يي پر مي‌گردد.

آب را گل نكنيم:
شايد اين آب روان، مي‌رود پاي سپيداري، تا فرو شويد اندوه دلي.
دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب.

زن زيبايي آمد لب رود،
آب را گل نكنيم:
روي زيبا دو برابر شده است.

چه گوارا اين آب!
چه زلال اين رود!
مردم بالادست، چه صفايي دارند!
چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شيرافشان باد!
من نديدم دهشان،
بي‌گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست.
ماهتاب آن‌جا، مي‌كند روشن پهناي كلام.
بي‌گمان در ده بالادست، چينه‌ها كوتاه است.
مردمش مي‌دانند، كه شقاق چه گلي است.
بي‌گمان آن‌جا آبي، آبي است.
غنچه‌يي مي‌شكفد، اهل ده باخبرند.
چه دهي بايد باشد!
كوچه باغش پر موسيقي باد!
مردمان سر رود، آب را مي‌فهمند.
گل نكردندش، ما نيز
آب را گل نكنيم .

(سهراب سپهری )

«خـانـه دوسـت کـجـاسـت؟» در فـلـق بـود کـه پـرسـیـد سـوار.

آسـمـان مـکـثـی کـرد .

رهگـذر شـاخـه نـوری کـه بـه لـب داشت به تاریکی شن هـا بخشـیـد

و به انگشت نشان داد سپیداری و گـفـت :

« نرسیده به درخت ، کوچه باغی است که از خـواب خــدا سـبـز تر است

و در آن عـشـق به اندازه پر های صداقت آبی است .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ، سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهــایی می پیچی ،

دو قدم مانده به گـل ،

پای فـواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تـرا ترسی شـفـاف فـرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا ، خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ، جـوجـه بردارد از لانه نـور

و از او میپرسی

خــانه دوســت کــجـــاست .»

سهراب سپهری