باید تمام کرد همه چیز را!
همه چیز خوب را برای همه چیز بد!
دیده ها را باید شست؛تا نریزند اشک های پاک بر کوتوله های پینوکیو.
روباه
بد نیست...مثل همه ما است...یعنی خیلی از همه ما!!!
خوب و بد ...زشت و زیبا...بی هوش و با هوش...سبک و سنگین ...راست و دروغ ...طناز و بی ریخت...
دلربا و گیج!
می توانیم باشیم یا نباشیم!
مثل یک روباه

امروز " جا خوردم" !
اما بمونه بعد.....
چون هنوزم "جا خوردم"!

#دوستتون #دارم و #مواظب #خودتون #باشید ...

"چشمانم بارانیست ....برای سیمین !"

سیمین را چندبار دیدم و پای حرف هم نشستیم

با هم حتی.... کلنجار رفتیم سر حرف زدن من !

منم سر حرف زدن او

او می گفت : "حرف که می زنی ...باید حرف دلت باشد "

منم می گفتم :"حرف که می زنی ...باید حرف دلت باشد"

! ! !

هر دو یک چیز می سرودیم در حقیقت خودمان !

ولی لذیذ بود کلنجار رفتن دو حرف شبیه هم !

چون ...

واژه های سیمین فرق می کرد با زاویه های من !

دوستی نوشته بود

" چشمانم ...بارانیست برای سیمین "

ومن ته دلم گفتم

"من"...خود بارانم ؛ برای سیمین !

دنیای ما ...چقدر تو خالیست !

مثل جیب پر از پاره پوره فقیر بینوایی؛ که هر چقدر ته آن را می کاود..

جز سوراختک ! هایی ریز و درشت .... چیزی به چنگ نمی آورد !

دانشور را..... با جلال شناختم

برغم سن زیبایی که داشت و پر غرور....

من با سن کمم....

سر در هوای حرف هایش گذاشته بودم

زیبایی نوشتن هایش

بکر و ناب بود

زیبایی رفاقتش با جلال...... چقدر رشک برانگیز بود ؟فقط من می دانم و من

کتاب ها و دفتر های شعرش ؛یک طرف

زیبایی دوستیش با جلال؛ یک طرف !

من بیشتر شیفته همین زیبایی او بودم

نود سال پیش ....آمد

اما انگار همین امروز آمده است !

در نگاه و حس من...

سیمین با رفتنش ...تازه آمده است

یک پنیر تازه

یک حس تازه

یک لبخند تازه

یک زیبایی و غرور تازه

یک سیمین دانشور قدیم تازه.............................

که هر چقدر می کاوی !

باز ...همان سر " ته " ...... هستی !

من ...خود بارانم برای سیمین

من خود سپیدارم برای سیمین

وقتی ...باد خبر رفتنش را آورد

شانه برباد سپردم ....و لرزیدم...

آن سان که

کلاغ ها و جغد ها و گنجشک ها ی روی شاخه هایم ...

پر گشودند ....

مثل سیمین ...........

و اوج گرفتند ...بر دل ابرها

دنبال جلال

پس سال ها

بانویی که به من گفت "آتش درونت را با نور "او" همراه کن؛گلستان می شوی."

واز خداوند خواستم آتش درونش را که همیشه با "او"ست؛گلستان و جاودانه سازد.

وقتی که بچه بودم

پرواز یک بادبادک می­بردت از بام­های سحرخیری پلک

تا نارنج­زاران خورشید



وقتی که بچه بودم

خوبی زنی بود که بوی سیگار می­داد و

اشک­های درشتش از پشت عینک با قرآن می­آمیخت



آه آن روزهای رنگین

آه ان روزهای کوتاه



وقتی که بچه بودم

آب و زمین و هوا بیشتر بود و

جیرجیرک شب­ها در خاموشی ماه آواز می­خواند



وقتی که بچه بودم

در هر هزاران و یک شب ، یک قصه بس بود

تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد



آه آن روزهای رنگین

آه ان فاصله­های کوتاه



آن روزها آدم بزرگ­ها و زاغ­های فراغ این­سان فراوان نبودند

وقتی که بچه بودم مردم نبودند

آن روزها وقتی که من بچه بودم



غم بود

اما کم

گفته بودی پیش از این ها : دوستی ماند به گل

دوستان را هر سخن ؛ هر کار؛ بذر افشاندن است

در ضمیر یکدیگر

باغ گل رویاندن است

گفته بودم : آب و خورشید و نسیمش .... مهر است

باغبان ؛ رنج تا گل بردمد

زندگی را چون بهشت

تازه ؛ عطر افشان و گل باران کند

گفته بودم ؛ لیک ؛ با من کس نگفت :

خاک را از یاد بردی .... خاک را

لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ

بذرهای آرزویی پاک را

آب و خورشید و نسیم و مهر را

زآنچه می بایست افزون داشتم

شور بختی بین که با آن شوق و رنج

در زمین شوره سنبل کاشتم

گل ؟

چه جای گل ؛ گیاهی برنخاست

در پی صد بار بذر افشانی ام

باغ من ؛ اینک بیابان است و من

وندر آن من مانده ام با حیرانی ام

پوزشم را می پذیری

بی گمان

عشق با این اشک ها ؛ بیگانه نیست

دوستی بذری ست ؛ اما هر دلی

در خور پروردن این دانه نیست


یادگاری دیگر از دوست ... برکشیده ازیک بقچه ای !

من در حال دیدن خدا هستم

در حال لمس کردنش

در حال همیشه پیدا کردنش هستم

و این آرامم می کند

آرامشی در جنگل ابرها