به کلینیک خدا رفتم تا چکاپ همیشگی ام را انجام دهم،فهمیدم که بیمارم ...

خدا فشار خونم را گرفت، معلوم شد که لطافتم پایین آمده.

زمانی که دمای بدنم را سنجید، دماسنج 40 درجه اضطراب نشانداد.

آزمایش ضربان قلبنشان داد که به چندین گذرگاه عشق نیاز دارم، تنهایی سرخرگهایم را مسدودکرده بود ...
و آنها دیگر نمی توانستند به قلب خالی ام خون برسانند.

به بخش ارتوپد رفتم چون دیگر نمی توانستم با دوستانم باشم وآنها را در آغوش بگیرم.
بر اثر حسادت زمین خورده بودم و چندین شکستگی پیدا کرده بودم ...

فهمیدم که مشکل نزدیک بینی هم دارم، چون نمی توانستم دیدم را از اشتباهات اطرافیانم فراترببرم.

زمانی که از مشکلشنوایی ام شکایت کردم معلوم شد که مدتی است که صدای خدا را آنگاه که در طولروز با من سخن می گوید نمی شنوم ...!

خدای مهربانم برای همه این مشکلات به من مشاوره رایگان داد.
به شکرانه اش تصمیم گرفتم از این پس تنها از داروهایی که در کلمات راستینش برایم تجویز کرده است استفاده کنم :

هر روز صبح یک لیوان قدردانی بنوشم .

قبل از رفتم به محل کار یک قاشق آرامش بخورم .

هر ساعت یک کپسول صبر، یک فنجان برادری و یک لیوان فروتنیبنوشم.

زمانی که به خانه برمیگردم به مقدار کافی عشق بنوشم.

وزمانی که به بستر می روم دو عدد قرص وجدان آسوده مصرفکنم...



و امیدوارم خدانعمتهایش را بر شما سرازیر کند:

رنگین کمانی به ازای هر طوفان

لبخندی به ازای هر اشک

دوستی فداکار به ازای هر مشکل

نغمه ای شیرین به ازای هر آه

و اجابتی نزدیک برای هر دعا

تمام ميشوم قبل از انكه

تمام شود

تمام ميشوي قبل از انكه

تمام شوم

ميبيني؟اين قصه پيچيده است

اين قصه مثل ارزوي دستانت

سري دراز دارد

و اندوهي دريا پذير

تنم را به موج ها مي سپارم

ميخواهم بدانم سهم چه كسي در آنسوي

آب ها ميشود

تنم را به موج ها مي سپارم

ميخواهم وقتي چشمانم را درونش باز ميكنم

حجم كمي از آغوشت را

ميان آسمان ببينم

آن وقت فقط موج باشد و

آسمان

چه شاعرانه!!!

ما تا به حال اين حس را

به ثبت احوال نبرده ايم

روياهايم را به خاطراتت

كوك ميزنم

شايد در زمستان

لباسي از اندوه

كمي تو را گرم كند

شايد كمي برايت من باشد....

حس پاييزي كه با قدم هايت اميخت

گسل هايي را بين ما رنگ ميزد

و جديدتر ها كلاغ هارا دوست دارم

حسشان شبيه به توست

گويا با تو نسبتي دارند....!

از خيابان مهر گذشتم

و چه مسير بلندي داشتم با تو

در آباني كه بي تو ميشد

من ،تو ، ما

چه نوساني در يك

خيابان داشتيم

شكاف اين رابطه را

از ميان گسل هايمان

با تك نوازي گيتار من

نه نه

در تكنوازي يك ويولن

با دستاني اهني

با تني سرد

با لبي بسته

من و تو در ابان ماه

چه نوسان ها داشتيم

روزي خواهد رسيد

تنم را فقط موقعي به آب خواهم سپرد

كه مردي با دستان تو

در آنسوي آب ها

با خود قسمت كند.....

روزي فراخواهد رسيد......

.

.

.

.

.

شمع ها به آرامی می سوختند

فضا به قدری آرام بود که می توانستی صحبت های آنها را بشنوی

اولی گفت: من صلح هستم!

با وجود این هیچ کس نمی تواند مرا برای همیشه روشن نگه دارد

من معتقدم که از بین می روم

سپس شعله اش به سرعت کم شد و از بین رفت...

دومی گفت: من ایمان هستم!

با این وجود من هم ناچاراً مدت زیادی روشن نمی مانم

بنابراین معلوم نیست که چه مدت روشن باشم

وقتی صحبتش تمام شد، نسیم ملایمی بر آن وزید و شعله اش را خاموش کرد...

شمع سوم با ناراحتی گفت: من عشق هستم!

آنقدر قدرت ندارم که روشن بمانم

مردم مرا کنار می گذارند و اهمیت مرا درک نمی کنند

آنها حتی عشق ورزیدن به نزدیک ترین کسانشان را هم فراموش می کنند

و کمی بعد او هم خاموش شد.

ناگهان.......

پسری وارد اتاق شد و شمع های خاموش را دید و گفت:

چرا خاموش شده اید؛ قرار بود شما تا ابد روشن بمانید

و با گفتن این جمله شروع کرد به گریه کردن...

سپس شمع چهارم گفت:

نترس تا زمانی که من روشن هستم می توانم شمع های دیگر را دوباره روشن کنم

من امید هستم!

کودک با چشمهای درخشان شمع امید را برداشت و شمع های دیگر را روشن کرد.



چه خوب است که شعله ی امید هرگز در زندگی مان خاموش نشود...

امیدوار باش عشقم.....................