به سلامتی

همه کسایی که نون بازشونو میخورن

نه نون پاچه خواری و آدم فروشی.....

شهیدان. . .
بدی کردیم و خوبی یادمان رفت

ز دلها، لایروبی یادمان رفت

به ویلای شمالی خو گرفتیم

شهیدان جنوبی یادمان رفت

اسمش را میگذاریم؛ دوست مجازی

اما

آنسو یک آدم حقیقی نشسته . .

خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند ...

وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد

وقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایش . .

نگرانش میشوم دلتنگش میشوم . .

وقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشود مطمئن میشوم که حقیقی ست . .

هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،

من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد.

کاش یه لحظه خودمونو جای این دختر آدامس فروش میزاشیتم....

با خریدن یدونه آدامس

چقدر خوشحال میشه.............

یادمون باشه

بدترین روزای زندگی ما

آرزوی یکی دیگه است.....

قدرش را بدانیم

شاید سالها بعد. . .

در گذر جاده ها . . .

بی تفاوت از کنار هم بگذریم . . .

و

بگوییم

آن غریبه. . .

چقدر شبیه خاطراتم بود.........

دستانت که مال من باشد. . .

هیچکس مرا. . .

دست کم نمیگیرد. . .

گاهی وقتا!

از نردبون بالا میری

تا

دستای خدارو بگیری . . .

غافل از اینکه

خدا پایین وایساده

و نردبون رو محکم گرفته

که تو نیوفتی. . . .