دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بايد نوشت بر سر گور حكيم طوس
يك شاهنامه شعر تو يك لقمه نان نشد

قبلِ تو یه خانوومهتو مسجد خرمشهر ک بودیم واسمون گفت ... شباش هم میگفت قشنگه

ولی من اهواز و خیابوناش و فضای سبزش اینارو بیشتر دوس داشتن!

این چشمه‌ای که بر سر خود می‌زند مدام
فواره نیست طاقت سر رفتة من است

مست است و شوربخت که سر می‌زند به سنگ
دریا جوانی به هدر رفتة من است

هر غنچه‌ای که سر زند از خاک، بعد از این
لبخند یوسف به سفر رفتة من است

آشنا میشی

⇝╟₫ற೩ฆ╢⇜

ه كوچه هاي شهر تو...
نسيم مي بَرَد مرا...

كنار درب خانه ات ...
و پچ پچ پرنده ها ...

دوباره لمس مي كنم ...
درخت خانه ي تو را...

و طعم ميوه هاي غم ...
و شاخه هاي مرده را ...

اتاق سبز رنگ تو ...
اشاره هاي تا به تا ...

دوباره چشم روشنت ...
نرو ، بمان ، بيا ! بيا ...

و پنجره گشوده شد ...
شروع بزم ما دو تا ...

تو آنطرف ، من اينطرف ...
و پنجره ميان ما ...

دوباره بوسه هاي تو...
يكي يكي ، دوتا دوتا ...

هجوم اشك شوق تو ...
و بغض هاي بي صدا ...

دلم چه ساده مي شود...
اسير دست واژه ها ...

دوباره پرس و جو نكن ...
نگو چرا ؟ نگو چرا ؟!

كه اين نسيم رهگذر ...
رحم نمي كند به ما ...

به سمت خانه ي خودم ...
شبانه مي برد مرا ...

و مي رسم به خانه ام ...
و انتهاي ماجرا ...

همه به خواب رفته اند ...
به جز من و ستاره ها ...
...
_________________

سلام