دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

به بهانه ی سال روز پروازش

بر من و تو روزگاری رفت و عشقی پا گرفت
عاقبت چرخ حسود این عشق را از ما گرفت


شادمانی بود و من بودم، تو بودی، عشق بود
عشق و شادی با تو رفت و غم مرا تنها گرفت

نغمه هامان در گلو بشکست و شادی ها گریخت
مرغ رنگین بال عشق ما، ره صحرا گرفت

بوسه های آتشین بر روی لبهامان فسرد
آشنایی های ما رنگ جدایی ها گرفت

مرغ بخت آمد به بام خانه ام اما پرید
دولت عشق تو را ایام داد، اما گرفت

داستان چشم گریان مرا از شب بپرس
ای بسا گوهر که دست غم از این دریا گرفت

جام لبریز امیدم را فلک بر خاک ریخت
عشق را از ما گرفت اما چه نازیبا گرفت

از فریب روزگار ایمن مشو کاین بلهوس
بر سکندر داد ملکی را که از دارا گرفت

مهدی سهیلی – آذر 53

من در نظرش سوختمی ز آتش سینه
و او ساختی از بهر منِ سوخته , جلاب

از بسکه فشاندیم دُر از چشم گهر ریز
شد صحن گلستان صدف لؤلؤی خوشاب

در پاش فکندم سرشوریده از آنروی
کو بود که میسوخت دلش برمن از اصحاب

یاران به خور و خواب بسر برده همه شب
وان سوخته فارغ ز خور و چشم من از خواب

او خونِ جگر خورده و من خون‌ِدل ریش
او می به قدح داده و من دل به میِ ناب

او بر سرِ من اشکْ فشان گشته چو باران
و افتاده منِ دلشده از دیده بغرقاب

من با غمِ دل ساخته و سوخته در تب
و او از دمِ دودِ منِ دلسوخته در تاب

چون دید که خونِ دلم از دیده روان بود
می داد روان شربتم از اشکْ چو عناب

جز شمعِ جگر سوز که شد همدم خواجو
کس نیست که او را خبری باشد از این باب

خواجوی کرمانی

خیلی قشنگه ..ممنون علی بابای مهربون

آواتار جدیدتون مبارک

سلام ......

وقتی که نیستی دل من پیر می شود
حتی هوای عشق زمین گیر می شود

پشت غرور كهنه ی این شهر بی غزل
چشمی به جرم عشق تو زنجیر می شود

یك حس عاشقانه مرا كشف می كند
حسی كه پیش پای تو تعبیر می شود

اقرار می كنم كه به گردت نمی رسم
از بس شمیم فاصله تكثیر می شود

شاید كه رنگ سوء تفاهم گرفته ام
گاهی دلم از آیینه هم سیر می شود

امشب به خلوت دل بارانی ام بیا
فردا كه استخاره كنی دیر می شود

سیما قدرتی

داستان مهربانی حضرت علی بر قاتلش
☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼

چونک آن بدبخت آخر از قضا
ناگهان آن زخم زد بر مرتضی،

مرتضی را شربتی کردند راست
مرتضی گفتا: «که «خون ریزم» کجاست؟

(شربت:نوشدارو، خونریز:قاتل، مرتضی را شربتی کردند راست: برای مرتضی شربتی آماده کردند)

شربت، او را دِه نخست، آنگه مرا!
زانک او خواهد بُدَن همره مرا»

(اول به او دارو بدهید، سپس به من، زیرا او همراه خواهد بود)

شربتش بردند او گفت اینت قهر
حیدر اینجا خواهَدَم کشتن به زهر

(خونریز فکر کرد که حتما او از روی قهر و انتقام می خواهد به زهری او را از پای درآورد، بنابراین ننوشید)

مرتضی گفتا: «به حقّ کردگار،
گر بخوردی شربتم این نابکار،

من همی ننهادمی بی او به هم
پیش حق در جنت المأوی قدم»

(علی گفت به خداوند سوگند که اگر او از این شربت می خورد بی او به بهشت گام نمی نهادم)

مرتضی را چون بکُشت آن مرد زشت
مرتضی بی او نمی‌شد در بهشت

بر عدو چون شفقتش چندین بُوَد،
با چو صدیقیش هرگز کین بود؟

(شفقت: مهربانی)

آنک چندینی غم دشمن خورد
با عتیقش دشمنی چون ظن برد؟

(عتیق:دوست دیرین یا گرامی)

با میان نارد جهان بی‌کنار
چون علی صدیق را یک دوست دار

(دنیا دیگر دوست دارنده ای مانند علی را نخواهد آورد)

چند گویی مرتضی مظلوم بود؟
وز خلافت راندن محروم بود؟

چون علی شیر حق است و تاج سر،
ظلم نتوان کرد بر شیر ای پسر!

مانتیس در حال دعا کردن!
درست فهمیدم آیا؟

انگار پیرمردی در انتظار پایان زندگی‌ است و
نقش ده‌ها سال زندگی‌ پر درد و فقر و نداری را بر پیشانی دارد.
یه دنیا غم تو نگاهش هست،
کاسه و دانه‌های آفتاب گردان پیچیده در کاغذ و نگاه معصومانه اش...
واقعا تا حالا بچه ای با همچین نگاهی دیده اید؟

ادب در عرفان دو معنای کاملا متفاوت دارد:

معنای اولش حصول جمیع اخلاق حمیده و جامع جمیع اخلاق و مکارم اخلاقی است

و معنای دیگرش که اکثرا مورد استفاده قرار می گیرد رعایت روش و ترتیبات اعمال آدمی است.

بدین معنا که هر مکانی و هر حادثه ای ادب مختص خود را دارد.

مثلا در عروسی خندیدن اشکالی ندارد ولی ادب یک مجلس ترحیم خندیدن نیست.

پس می توان حتی اعمال غیر عادی را در جایی که «ادب» آن موقعیت باشد انجام داد و ایرادی بر آن نباشد.