دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

شنبه روز بدی بود ، روز بی حوصلگی

وقت خوبی که می شد ، غزلی تازه بگی

ظهر یکشنبه من جدول نیمه تموم

همه خونه هاش سیاه توی خونه جغد شوم

صفحه کهنه یادداشتای من

گفت دوشنبه روز میلاد منه

اما شعر تو میگه که چشم من

تو نخ ابره که بارون بزنه ، آخ اگه بارون بزنه ، آخ اگه بارون بزنه

غروب سه شنبه خاکستری بود

همه انگار نوک کوه رفته بودن

به خودم هی زدم از اینجا برو

اما موش خورده شناسنامه من

روز چهارشنبه من

هه! وقت خوشبختی ما

وقت گندیدن من وقت جون سختی ما

عصر پنجشنبه اومد مثه سقاهک پیر

رو نوکش یه چیکه آب گفت به من بگیر ، بگیر...



جمعه حرف تازه ای برام نداشت

هر چی بود

خیــــــــــلی پیشتر از اینا گفته بود...

پیانوی تنها ... آهنگ پروفایلم ! (خواب‌های طلایی/ جواد معروفی)

@ســــــــلام عليرضا ... ممنونم...توخوبي؟!
@سـلام مسعود ... !
@سـلام آرمان جان ... ممنونم...
@ســــــلام آرمان جان....ممنون
@سـلام اميد ...ممنونم ازت!
@ســـــلام بابايي! اين خانومه كيه؟!
@سـلام محمد رضا ...ممنونم...
@ســـــــــــلام صدف خانومي....ممنونم عزيز ِ دلم...
@ســــلام پريسا جونم ... مرسي خانومم!
@ســــلام آرين.... ممنونم

سلام

من من من من من من من من من من من من من من من من من من

✔ سلام برشما ...

چهارشنبه‌ها ... روز خوشبختی ما !

✔ سلام برشما ...

چرا؟

اولا" کم گوی با مردم دروغ
زانکه گردی از دروغت بی فروغ

هر که استیزه کند با مِهتران
آب روی خود بریزد بی گمان

پیش مردم هر کرا نبود ادب
گر بریزد آب رو نبود عجب

از سبکساران مباش ای نیک خوی
کز سبکساری بریزد آب روی

ای پسر با مهتران کمتر ستیز
وز حماقت آب روی خود مریز

گر بعالم آب روئی بایدت
دایما خُلق نکو می‌بایدت

هر که آهنگ سبکساری کند
از وی آب روی بیزاری کند

جز حدیث راست با مردم مگوی
تا نگردد آب رویت آب جوی

از خلاف و از خیانت باش دور
تا بود پیوسته در روی تو نور

گر همی خواهی که گویندت نکو
ای برادر هیچ کس را بد مگو

تا نباشی در جهان اندوه گین
از حسد در روزگار کس مبین

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کِشتۀ خویش آمد و هنگام درو

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید
گفت با این همه از سابقه نومید مشو

سلام افشین جان