دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

شادی همیشه سهم خودت ! غم غنیمت است
شادی اگر زیاد اگر کم, غنیمت است


معشوق شعرهای کهن گرچه بی وفاست
گاهی خبر بگیرد از آدم غنیمت است !

ای خنده ات شکوفه ی زیتون رودبار
خرمای چشم های تو در بم غنیمت است

چشمان تو غنائم جنگی ست بی گمان
با من کمی بجنگ که این هم غنیمت است

گل های سرخ آفت جان پرنده هاست
در گوشه ی قفس گل مریم غنیمت است

شیرین قصه را به کلاغان نمی دهند
یک چای تلخ با تو عزیزم غنیمت است

"آرش پورعلیزاده"

دلم برای تمام اعتراف های کودکانه تنگ است

که در ابتذال حنجره ها

به چشم کسی نیامد ....

جای چترها خالی

وقتی حتی درون ِ بارانی ِ من خیس میشد

از بس که کودک درونم از ترس اجتماع / شب ادراری داشت

و من به روی خودم نمی آوردم / کسی حوالی ِ من تب دارد

که تمام بستنی ها در دستم / آب میشدند

به روی کسی نمی آوردم / تیله هایم آنقدر صادق بودند

که دنیا از میانشان همان دنیا دیده میشد

.

.

.

حالا که تمام چرخ و فلک های این شهر

در زمین سوار میکنند و در زیرزمین فرود می آیند

بگذار با تمام موش ها پیمان ببندم

همراه خاطراتم / وجدانم را هم بجوند

شاید باور کنم

پهلوان / پنبه های در بالشم هیچ نقشی در کابوس های هر شب من ندارند

با این همه خواب ِ سرما خورده

باید باور کرد تیله هایم ذات الریه کرده اند / که دنیا را اینقدر کثیف میبینم

تو هم

اگر انصاف داری

بیا روبرویم بنشین و پشت سرم حرف بزن

من




آنقدر از " من " دلگیر است که با تو همراهی کند





هومن شریفی

ای عشق همه بهانه از توست
من خامشم این ترانه از توست

آن بانگ بلند صبحگاهی
وین زمزمه ی شبانه از توست

من انده خویش را ندانم
این گریه ی بی بهانه از توست

ای آتش جان پاکبازان
در خرمن من زبانه از توست

افسون شده ی تو را زبان نیست
ور هست همه فسانه از توست

کشتی مرا چه بیم دریا؟
توفان ز تو و کرانه از توست

گر باده دهی و گر نه، غم نیست
مست از تو، شرابخانه از توست

می را چه اثر به پیش چشمت؟
کاین مستی شادمانه از توست

پیش تو چه توسنی کند عقل؟
رام است که تازیانه از توست

من می گذرم خموش و گمنام
آوازه ی جاودانه از توست

چون «سایه» مرا ز خاک برگیر
کاینجا سر و آستانه از توست

هوشنگ ابتهاج

ستاره ای نمانده در شب سیاه و تلخ من
به آفتاب اگر رسیدی از طلوع من بگو

بگو که من هنوز هم به یاد صبح زنده ام
نفس نفس کنار شب دویده ام به جستجو

شکست پشت طاقتم دروغ صادقانه ای ست
نگاه کن به چشم من که دارد از تو رنگ و بو

همیشه آرزوی من تو بوده ای هنوز هم
تو برگ و بار می دهی به ریشه های آرزو

نشسته خیره مانده ام در امتداد مبهمی
و سایه ای رسیده تا دریچه های رو به رو


ناصر فیض

کلاه

کنار جوی نشستیم و سال و ماهی رفت
فغان که تور نینداختیم و ماهی رفت

یکی نهاد به سر تاج و دیگری دستار
قضا چنین شد و بر هر سری کلاهی رفت

به رنگ رستم و یوسف درخششی دارد
اگر به مکر برادر ،کسی به چاهی رفت

سپاه حسن میارای، ای تن خاکی!
که در وجب وجب خاک ما سپاهی رفت

به عشوه بیش مرو پیش شیر بی چنگال
بسا غزال که گاهی به تیر آهی رفت

چنین که ریخته ای زلف آتشین بر دوش
به دوش توست اگر از کسی گناهی رفت

مگیر بوسه ی پنهان چشم هایم را
خطای کوچکی از بنده ی سیاهی رفت

نه راه ،بلکه به تعدادمان خدا داریم
سرخداست اگر هر کسی به راهی رفت

...دوباره از قلم شاعری غزل جوشید
دوباره در "قلم صنع" اشتباهی رفت

نگاه "پاک خطا پوش" پیر ما روشن
که هر چه بر سر ما رفت از نگاهی رفت

رضا شیبانی اصل
اسفند88-تبریز