دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

(این مطلب برگرفته از اساطیر چینی است)

مراحل زیر را به ترتیب انجام دهید ... تا معجزه ای شگفت انگیز را متوجه شوید.

1-ابتدا کف دو دستتان را روبروی هم قرار دهید و دو انگشت میانی دست های چپ و راستتان را پشت به پشت هم بچسبانید.

2- چهار انگشت باقی مانده را از نوک آنها به هم متصل کنید.

3- به این ترتیب تمامی پنج انگشت به قرینه شان در دست دیگر متصل هستند

سعی کنید انگشتان شصت را از هم جدا کنید. انگشت شصت نمایانگر والدین است.
انگشت های شصت می توانند از هم جدا شوند زیرا تمام انسان ها روزی می میرند .
به این صورت والدین ما روزی ما را ترک خواهند کرد.

5- لطفا مجددا انگشت های شصت را به هم متصل کنید . سپس سعی کنید انگشت های دوم را از هم جدا نمائید.
انگشت دوم (انگشت اشاره ) نمایانگر خواهران و برادران هستند. آنها هم برای خودشان همسر و فرزندانی دارند .
این هم دلیلی است که انها ما را ترک کنند.

6- اکنون انگشت های اشاره را روی هم بگذارید و انگشت های کوچک را از هم جدا کنید.
انگشت کوچک نماد فرزندان شما است. دیر یا زود آنها ما را ترک می کنند تا به دنبال زندگی خودشان بروند.

7- انگشت های کوچک را هم به روی هم بگذارید.
سعی کنید انگشت های چهارم (همان ها که در آن حلقه ازدواج را قرار می دهیم) را از هم باز کنید.
احتمالا متعجب خواهید شد که می بینید به هیچ عنوان نمی توانید آنها را از هم باز کنید.
به این دلیل که آنها نماد زن و شوهری هستند که برای تمام عمر به هم متصل باقی می مانند.

عشق های واقعی همیشه و همه جا به هم متصل باقی می مانند.
شصت نشانه والدین است
انگشت دوم خواهر و برادر
انگشت وسط خود شما
انگشت چهارم همسر شما
و انگشت آخر هم نماد فرزندان شما است

عکس های حادثه ربودن کودک نروژی توسط یک عقاب بزرگ به سال ۱۹۳۲ بر میگردد
زمانی که این کودک سه سال و نیم سن داشت.

این کودک نروژی در حیات خانه خود در یکی از روستاهای نروژ در حال بازی بود که
ناگهان عقاب آن را می رباید و آن را به لانه خود در ارتفاع ۱۸۰ متری منتقل می کند.

اهالی این روستا نیز پس از هفت ساعت جستجو، این کودک را که آسیب زیادی ندیده بود در لانه عقاب پیدا کردند.

این کودک پس از ۸۱ سال زندگی در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۰ درگذشت.

سرخوش و خندان ز جا برخاستم
خانه را همچون بهشت آراستم

شمع هایِ رنگ رنگ ،افروختم
عود و اسپند اندر آتش سوختم

جلوه دادم هر کجا را با گلی
نرگسی یا میخکی یا سنبلی

کودکم آمد به برخواندم وِرا
جامه های تازه پوشاندم وِرا

شادمان رو جانب برزن نهاد
تا بداند عید، یاران را چه داد

ساعتی بگذشت و باز آمد ز در
همچو طوطی قصه ساز آمد ز در

گفت: «مادر! جامه ام چرکین شده
قیرگون از لکه های کین شده

بس که بر او چشم حسرت خیره شد
رونَقَش بشکست و رنگش تیره شد

هر نگاه کینه کز چشمی گسست
لکه یی شد روی دامانم نشست

از حسد هر کس شراری برفروخت
زان شرر یک گوشه از این جامه سوخت

مانده بر این جامه نقش چشمشان
کینه و اندو ه و قهر و خشمشان»

گفتمش: «این گفته جز پندار نیست»
گفت : « مادر! دیده ات بیدار نیست

جامه تنها نه که جان فرسوده شد
بس که با چشمان حسرت سوده شد

از چه رو خواهی که من با جامه یی
افکنم در برزنی هنگامه یی

جلوه در این جامه آخِر چون کنم
کز حسد در جام خلقی خون کنم

شرمم آید من چنین مست غرور
دیگران چون شاخه ی پاییز، عور

همچو ماهی کش نباشد هاله یی
یا چو شمعی کو ندارد لاله یی

بر تنم این پیرهن ناپاک شد
چون دل غمدیدگان صد چاک شد

یا مرا عریان چو عریانان بساز
یا لباسی هم پی آنان بساز!»

این سخن گفت و در آغوشم فتاد
کاکلش آشفت و بر دوشم فتاد

اشک من با اشک او آمیخت نرم
بوسه هایم بر لبانش ریخت گرم

گفتمش:« آنان که مال اندوختند
از تو کاش این نکته می آموختند

کاخشان هر چند نغز و پربهاست
نقش دیوارش ز خشم چشم هاست

گر شرابی در گلوشان ریخته
حسرت خلقی بدان آمیخته

شاد زی، ای کودک شیرین من
از رخت باغ و گل و نسرین من!

از خدا خواهم برومندت کند
سربلند و آبرومندت کند

لیک چون سر سبز، شمشادت شود
خود مبادا نرمی از یادت شود

گر ترا روزی فلک سرپنجه داد
کس ز نیرویت مبادا رنجه باد!»

سیمین بهبهانی

اون صخره سنگا دلمنه

ولی مالو خوشجلتره

از محبت تلخها شیرین شود
وز محبت مسها زرین شود

از محبت دردها صافی شود
وز محبت دردها شافی شود

از محبت خارها گل میشود
وز محبت سرکه ها مل میشود

از محبت دار تختی میشود
وز محبت بار تختی میشود

از محبت سجن گلشن میشود
بی محبت روضه گلخن میشود

از محبت نار نوری میشود
وز محبت دیو حوری میشود

از محبت سنگ روغن میشود
بی محبت موم آهن میشود

از محبت حزن شادی میشود
وز محبت غول هادی میشود

از محبت نیش نوشی میشود
وز محبت شیر موشی میشود

از محبت سقم صحت میشود
وز محبت قهر رحمت میشود

از محبت مرده زنده میشود
وز محبت شاه بنده می شود

مولانا