دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سلام :
من غزلم ... امیدوارم که حال شما و خانواده ی محترمتان خوب باشد ، غرض از مزاحمت اینکه خیلی میلیون ساله برام یه سوال اساسی بوجود اومده و اون هم اینه که :
تا کی می خوای منو روی صندلی ذخیره بنشونی؟
نه که فک کنی مشکلی باهاش دارما ... نـــــــــــــــه ... صرفن می خوام تکلیف دستم بیاد ، واسه زمان بندی خودم می خوام بدونم ... راستشو بخوای یه کوچولو خسته شدم از اینکه همش بشینم و ناظر خوشبختی و خوشحالی و موفقیت اطرافیانم باشم که البته قرآن وسطی واسه تک تکشونم انقدر ذوق کردم که اگه همون اتفاق واسه خودم می افتاد انقدر خوشحال نمی شدم ....
خودت بهتر می دونی که من همیشه و در هر حالتی به همه کمک کردم و تقریبن سعی کردم از هیچکی کمک نخوام که نکنه بگه نه و من روم زمین بیفته و .... همونطور که از خودت چند بار کمک خواستم و رومو زمین انداختی ... که خب خدارو شکر کسی تو جمعمون نبوده که بره اینور و اونور پشتمون صفحه بزاره . خودت که دیدی اون دفه که حرفامونو اون رفیقمون شنید چه حرفا که پشت سر جفتمون نزد ... مردم هم که چشمشون به دهن همدیگه ست دیدی خو؟

هر جا نشستن گفتن این دوتا بینجور ... این دو تا بونجووور ....

خلاصه که دلم نمی خواد این حرفا جایی درز کنه و به گوش اونایی که نباید و خودت بهتر از من می دونی برسه .

خدایا ، دلم برات تنگ شده ... پس کی وقت می زاری دو تایی یه کافه بریم باهم ؟

هوس پاستا کردم بیا بریم یه پاستا بزنیم دوتایی ... هیشکیو هم نبریم با خودمون ...

خدایا ، با مامانم راجع به اون مسئله که خودت می دونی حرف بزن ... البته می دونم که حرف هیشکی معمولن روش تاثیری نداره اما ناسلامتی تو خدایی ... یه کم از قابلیتهات خرج کن چیزی ازش کم نمیشه ها... اگه شد با من .

نامه م طولانی شد نمی خواستم انقدر بشه ولی شد و تو هم "باید " بخونیش ... این یه دستور... نه این یه خواهشه ...(اینجوری قشنگتره)

بالاخره ناسلامتی من و تو رفیق 27 8 ساله ی همیم

خدایا خودت می دونی چقدر دوستت دارم ، so نیازی به گفتن نیست ....



دوست قدیمی تو: غزل

1آذر90 00:45 بامداد