دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

حکايتي ز دهانت به گوش جـــان من آمد
دگـر نصيحت مردم حکايتست به گوشم

مگـــر تو روي بپوشي و فتنه بازنشاني
کـه من قرار ندارم که ديده از تو بپوشم

من رميده دل آن به کـــه در سماع نيايم
کـه گر به پاي درآيم به در برند به دوشم

بيا به صلحِ من امروز، در کــنار من امشب
که ديده خواب نکردست از انتظار تو دوشم

مــرا به هيچ بدادي و من هـنوز برآنم
کــه از وجود تو مويي به عالمي نفروشم

به زخم خورده حکايت کنم ز دست جراحت
که تندرست ملامت کــند چو من بخروشم

مرا مگوي که سعدي طريق عشق رها کن
سخن چه فايده گفـتن چو پند مي ننيوشم؟

به راه بـاديه رفتن به از نشستن بـاطل
وگــر مراد نيابم به قدر وسع بکوشم

سعدی

هر نگاهت ز ره شعبده یک پیک نظر
به دو اقلیم دل از سِحر روان ساخته است

جنبش گوشه ابروی تو در پهلوی غیر
پردلی را هدف تیر و کمان ساخته است

در مزاج تو اثر کرده هوائی و مرا
سرعت نبض گمانی که از آن ساخته است

نظرِ غیر که پاس نگهم می‌دارد
چهرهٔ راز مرا از تو نهان ساخته است

می‌توان ساختن از دیدهٔ غمازْ نهان
نیم نازی که اسیر تو بدان ساخته است

غیر اگر جرعه‌ای از پند ندادست تو را
سرت از صحبت یاران که گران ساخته است!

غم عشق تو که خو کرده به جان های عزیز
سخت با محتشم سوخته جان ساخته است !

محتشم کاشانی

گفتا هله مستانه بنما ره خمخانه
گفتم که برو طفلی خمار چه می‌جویی

گفتا ز چه بی‌هوشی بنمای چه می‌نوشی
گفتم برو ای مسکین هشدار چه می‌جویی

گفتا که چه گلزار است کز وی نرسد بویی
گفتم اگرت بو نیست گلزار چه می‌جویی

گفتا که وفاجویان خوابی است که می‌بینند
گفتم که خیال خواب بیدار چه می‌جویی

مولانا

و یکی‌ از همین روز‌ها پی‌ می‌‌بریم
که زیر گنبد‌های کبودِ ما
غیر از خدا
هرگز کسی‌ نبوده
نیست

و نخواهد بود
و آن روز مثل ابر گریه نکن
مثلِ ببر نعره کن
بگذار دنیا بداند
که ما در این روزگار
تنها بودیم
تنها هستیم
و تنها خواهیم ماند

گفتم که دل از مهر تو برگیرم و هیهات
با این همه افسونگری و ناز چه سازم

خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود
از پرده در افتد اگر این راز چه سازم

گیرم که نهان برکشم این آه جگر سوز
با اشک تو ای دیده ی غماز چه سازم

تار دل من چشمه ی الحان خدایی ست
از دست تو ای زخمه ی ناساز چه سازم

ساز غزل «سایه» به دامان تو خوش بود
دو از تو من دل شده آواز چه سازم

هوشنگ ابتهاج

تو زهری، زهر گرم سینه سوزی
تو شیرینی، که شور هستی از توست

شرابِ جام خورشیدی که جان را
نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست

به آسانی، مرا از من ربودی
درون كوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانی ام سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است، اما ... نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود
تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامه ی درد
غمی شیرین دلم را می نوازد

اگر مرگم به نامردی نگیرد:
مرا مهر تو در دل جاودانی ست

وگر عمرم به ناکامی سر آید
تو را دارم که مرگم زندگانی ست

فریدون مشیری