دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سلامــــــــــ

تا در قفس بال و پر خویش اسیرست
بیگانه ی پرواز بود مرغ هوایی

با شوق سرانگشت تو لبریز نواهاست
تا خود به کنارت چه کند چنگ نوایی

عمری ست که ما منتظر باد صباییم
تا بو که چه پیغام دهد باد صبایی

ای وای بر آن گوش که بس نغمه ی این نای
بشنید و نشد آگه از اندیشه ی نایی

افسوس بر آن چشم که با پرتو صد شمع
در آینه ات دید و ندانست کجایی

آواز بلندی تو و کس نشنَوَدت باز
بیرونی ازین پرده ی تنگ شنوایی !

در آینه بندان پریخانه ی چشمم
بنشین که به مهمانی دیدار خود آیی

بینی که دری از تو به روی توگشایند
هر در که براین خانه ی آیینه گشایی

چون سایه مرا تنگ در آغوش گرفته ست
خوش باد مرا صحبت این یار سرایی

هوشنگ ابتهاج
.........

دوباره می گذرم از کنار آدم ها
بدون دلخوشی اما دچار آدم ها

ببین چطور به کارم گره می اندازند
منی که کار ندارم به کار آدم ها


شبیه وصله‌ی ناجور زندگی کردم
تمام زندگی ام در کنار آدم ها

کلاغ های جهان قار قار می خندند
به طرز زندگی خنده دار آدم ها

بگیر دست مرا از خودم بکش بیرون
چقدر گیر کنم در حصار آدم ها

مقصّر اصلی...شاید آن کسی باشد
که پرت کرد مرا در مدار آدم ها

صدای ساعت شمّاطه دار می گوید
دوباره اول صبح و دوباره آدم ها ... !

سعيد حيدری

صدف سینه ی من عمری
گهر عشق تو پرورده ست


کس نداند که درین خانه
طفل با دایه چه ها کرده ست

همه ویرانی و ویرانی
همه خاموشی و خاموشی

سایه افکنده به روزنها:
پیچک خشک فراموشی!

روزگاری ست درین درگاه
بوی مهر تو نپیچیده ست

روزگاری ست که آن فرزند
حال این دایه نپرسیده ست!

من و آن تلخی و شیرینی
من و آن سایه و روشن ها

من و این دیده ی اشک آلود
که بود خیره به روزن ها

یاد باد آن شب بارانی
که تو در خانه ی ما بودی

شبم از روی تو روشن بود
که تو یک سینه صفا بودی

رعد غرید و تو لرزیدی
رو به آغوش من آوردی

کام ناکام مرا –خندان-
به یکی بوسه روا کردی

باد هنگامه کنان برخاست!
شمع لبخند زنان بنشست!

رعد در خنده ی ما گم شد!
برق در سینه ی شب بشکست!

نفس تشنه ی تبدارم
به نفس های تو می آویخت

عود طبعم به نهان می سوخت
عطر شعرم به فضا می ریخت!

چشم بر چشم تو می بستم
دست بر دست تو می سودم

به تمنای تو می مردم
به تماشای تو خوش بودم

چشم بر چشم تو می بستم
شور و شوقم به سراپا بود

دست بر دست تو می رفتم
هرکجا عشق تو می فرمود!

از لب گرم تو می چیدم
گل صد برگ تمنا را

در شب چشم تو می دیدم:
سحر روشن فردا را

سحر روشن فردا کو؟
گل صد برگ تمنا کو؟

اشک و لبخند و تماشا کو؟
آن همه قول و غزل ها کو؟

باز امشب شب بارانی ست
از هوا سیل بلا ریزد

بر من و عشق غم آویزم
اشک از چشم خدا ریزد!

من و این آتش هستی سوز
تا جهان باقی و جان باقی ست

بی تو در گوشه ی تنهایی
بزم دل باقی و غم ساقی ست!

نگفتی بی وفا یارا که دلداری کنی باما
الا گر دست می گیری بیا کز سر گذشت آبم

سر از بیچارگی گفتم نهم شوریده در عالم
دگر ره پای می بندد وفای عهد اصحابم

...

سعدی

از خود رجز خوانى مكن، تصوير گردانى مكن
من گردن گردن كشان، رسمان به رسمان ديده ام

شرح ستم بس خوانده ام، آتش به آتش مانده ام
من اشک چشم كودكان، دامان به دامان ديده ام

ماتم چه گويم زين وطن، كز برگ برگ اين چمن
من خون چشم شاعران، ديوان به ديوان ديده ام

چكش به فرق من مزن، اى صبر فولادين من
من ضربت پتک زمان، سندان به سندان ديده ام

...

رحیم معینی کرمانشاهی