دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

دلم گرفت...

آواتار نو مبارک

راضي به بيش و كمِ اين دارِ ماتميم
با خونِ ديده جورِ عالمِ باقي كشيده ايم

تا رسمِِ پاك دلي به حريفان عيان كنيم
برِخاكِ تشنه، مِنَتِ ابرِبهاري كشيده ايم

شب ها به ذوقِ جلوه ي معشوقِ بي بديل
تا پاسي از سحر، نازِ ماهِ سماوي كشيده ايم

ما باده نوشِ مسجد و محرابِ باطنيم
درراهِ معرفت مهنتِ خارِصحاري كشيده ايم

مستيم و ز مِي دست و دهن آب ميكشيم
دستِ طَرَب بروي ساغر و ساقي كشيده ايم

از خيرِ اين جهانِ پُراز غم گذشته ايم
خطِ خطا بر اين بهارِ خزاني كشيده ايم

محمدرضارمضاني

سلام بر شما

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

سهراب سپهری (۱۵ مهر ۱۳۰۷ در قم – ۱ اردیبهشت ۱۳۵۹ در تهران) شاعر و نقاش ایرانی بود.
او از مهم‌ترین شاعران معاصر ایران است و شعرهایش به زبان‌های بسیاری
از جمله انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شده‌است.
وی پس از ابتلا به بیماری سرطان خون در بیمارستان پارس تهران درگذشت .

روحش شاد ...

و یادش گرامی !

✔ سلام برشما ::: -( کتی عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( بهانه عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( یاس عزیز )-

به شب نشيني خرچنگ هاي مردابي
چگونه رقص كند ماهي «زلال» پرست؟!

«رسيده ها» چه غريب و نچيده مي افتند
به پاي هرزه علف هاي باغ كال پرست

رسيده ام به كمالي كه جز اناالحق نيست
كمالِ دار براي منِ كمال پرست

هنوز زنده ام و زنده بودنم «خاري» است
به تنگ چشمي نامردم زوال پرست

محمد علی بهمنی