دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

✔ سلام برشما ::: -( یاس عزیز )-

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

واقعه‌اي بايدت تا بتواني شنيد
حوصله‌اي بايدت تا بتواني چشيد

تا بنبيني جمال عشق نگيرد کمال
تا شنوي حسب حال راست ببايد شنيد

کار کن ار عاشقي بار کش ار مفلسي
زانکه بدين سرسري يار نگردد پديد

سوخته شو تا مگر در تو فتد آتشي
کاتش او چون بجست سوخته را بر گزيد

درد نگر رنج بين کانچه همي جسته‌ام
راست که بنمود روي عمر به پايان رسيد

راست که سلطان عشق خيمه برون زد ز جان
يار در اندر شکست عقل دم اندر کشيد

هر تر و خشکم که بود پاک به يکدم بسوخت
پرده ز رخ برگرفت پردۀ ما بر دريد

اي دل غافل مخسب خيز که معشوق ما
در بر آن عاشقان پيش ز ما آرميد

تا دل عطار گشت بلبل بستان درد
هر دمش از عشق يار تازه گلي بشکفيد

لبت " نَه " گوید و , پیداست می‌گوید دلت " آری " !
که این سان دشمنی، یعنی که خیلی دوستم داری !

دلت می‌آید آیا از زبانی این همه شیرین
تو تنها حرف تلخی را همیشه بر زبان آری ؟!

نمی‌رنجم اگر باور نداری عشق نابم را
که عاشق، از عیار افتاده در این عصرِ عیّاری

چه می‌پرسی ضمیر شعرهایم کیست آ"نِ " من ؟!
مبادا لحظه‌ای حتی مرا این گونه پنداری!!!

ترا چون آرزوهایم همیشه دوست خواهم داشت
به شرطی که مرا در آرزوی خویش نگذاری

چه زیبا می‌شود دنیا برای من اگر روزی,
تو از آنی که هستی، ای معما ! پرده برداری

چه فرقی می‌کند فریاد یا پژواک جان من
چه من خود را بیازارم چه تو خود را بیازاری

صدایی از صدای عشق خوش تر نیست ,حافظ گفت !
اگر چه بر صدایش زخم ها زد تیغ تاتاری !