دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

ممنونم از لطفتون...

کام هر جوینده‌ای را آخری ست
عارفان را منتهای کام نیست

از هزاران در یکی گیرد سماع
زانکه هر کس محرم پیغام نیست

آشنایان ره بدین معنی برند
در سرای خاص، بار عام نیست

تا نسوزد برنیاید بوی عود
پخته داند کاین سخن با خام نیست

هر کسی را نام معشوقی که هست
می‌برد، معشوق ما را نام نیست

سرو را با جمله زیبایی که هست
پیش اندام تو هیچ اندام نیست

مستی از من پرس و شور عاشقی
و آن کجا داند که درد آشام نیست

باد صبح و خاک شیراز آتشی ست
هر که را در وی گرفت آرام نیست

خواب بی‌هنگامت از ره می‌برد
ورنه بانگ صبح بی هنگام نیست

«سعدیا» چون بت شکستی خود مباش
«خود پرستی» کمتر از اصنام نیست

روي پري وار بود، آينه اما نبود
آينه اکنون که هست،روي پريوار نيست

زلف سيه کار من،بسکه گرفتار سوخت
توده خاکسترش ،ماند و خريدار نيست

خيل وفا پيشه گان، از بر من رفته اند
مانده وفادار من، آنکه وفادار نيست

حلقه بگوشان چرا ترک ادب گفته اند
جز همه انکار من، آن همه را کار نيست

گفتمشان مي برم، تا بفروشم به غير
بنده بي شرم را، رونق بازار نيست

اي غم بسيار من، يارمن و يارمن
باش که در دار دل، غير تو ديار نيست

هي دل ديوانه خو، عمر تبه کرده اي
اينت نژندي سزا،گر چه سزاوار نيست

لحظه چو گم شد مجوي،کاب روان را بجوي
صورت تکرار هست، معني تکرار نيست

بس کنم اين گفته را،گفته آشفته را
خفته اي و خفته را،گوش به گفتار نيست

سیمین بهبهانی

روح ما را حق ز سویی می کشد شیطان ز سویی
عقل روشن بین ز یک سو، نفس نافرمان ز سویی

در هجوم زندگانی، می برد ما را چو موجی
شهوت عصیان ز سویی، قدرت ایمان ز سویی

کشتی بی بادبان آدمی را می رباید
جذبه ی ساحل ز سویی، حمله ی طوفان ز سویی

در کویر آفرینش، مرد و زن را می کشاند
رحمت یزدان ز یک سو، غفلت انسان ز سویی

نور باران می کند شبهای مردان خدا را
مشعل عرفان ز سویی، طلعت رحمان ز سویی

در سکوت خلوت شب عالمی داریم با هم
من ز سویی، دل ز سویی، دیده ی گریان ز سویی

بزم خوبان جهان با شعر من رونق پذیرد
دفترم را می کشاند این ز سویی، آن ز سویی

مهدی سهیلی

چرا ادبی حرف میزنین؟

سلام علی جونـــــ
وااای ممنونــ عزیزم.منم واسه شما آرزوی خوشبختی رو دارم.

مــــــــــــمــــنـــــــــــون