دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

خاک پای آن تهی دستم، که چون ابر بهار
بر سر عالم فشاند، هر چه پیدا می کند

دیده ی آزاد مردان، سوی دنیای دل است
سِفله باشد آن که روی دل به دنیا می کند

اتـفـاقـی از کــنـار جـنگلی رد می شــدم
باد را دیـدم که سـرگـرمِ ستـمکاریـسـت باز

چـنـد روزی می شـود سودایی سودایی ام
در دلِ شـب های من غوغایِ بیداریست باز

سـرکشی دارد زبانِ شـعــر ِ بی پـروای من
دسـت های بـسته ام دستانِ دلداریست باز

بـر سرم بارانِ پـایـیـزی قـیـامت می کـنـد
ابـرعـاشـق پیشه در حـالِ غـزلـباریست باز

خلوت دل نیست جایِ صحبتِ اضداد:
دیو چو بیرون رود فرشته درآید!

بر درِ اربابِ بی‌مروتِ دنیا
چند نشینی که خواجه کِی به درآید؟

صحبتِ حکام ظلمتِ شبِ یلداست
نور ز «خورشید» خواه، بو که برآید!

خواستم زیبا شود رنگ جهان اما نشد
خواستم تا شاد گردد قلبمان اما نشد

خواستم تا چهرۀ زرینمان پر مس شود
جامۀ فلفل بپوشد زعفران اما نشد

خواستم مست و خراب آیی به بالینم شبی
تخت خوابم را کنی باغ جنان اما نشد

خواستم تا قامتت را بی خبر در بر کشم
بفشرم اندر میان بازوان اما نشد

خواستم عطر تنت جام دلم را پر کند
بو کشم هر لحظه مشک گیسوان اما نشد

خواستم با گرمی و سوز درونی تنت
رام گردد این دل آتشفشان اما نشد

مزه آب زلالت در دهانم مانده است
خواستم طعمش بماند جاودان اما نشد

وعده ها دادم لبم را تا نهم بر صورتت
خواستم بوسم رخت را با زبان اما نشد

خواستم یک شب در آغوشت کشم همچون خیال
ور پرم تا بیکران آسمان اما نشد

همچو یاقوتی که گیرد زرگری در دست خود
خواستم گیرم لبت را دهان اما نشد

شاهد و شمع و شراب و شور شبهایم شوی
خواستم شین ها شود هر سو روان اما نشد

خواستم بازی کنم با لعل خاموش لبت
گم شوم در سرخوشی بیکران اما نشد

خواستم کاز شور و شوق آن تن تبدار تو
راست گردد قامت این پهلوان اما نشد!

تیغ سانسور قامت شعر مرا هم تیغ زد
خواستم گویم از این ها همچنان اما نشد