من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
میروم شاید فراموشت کنم
در فراموشی هم آغوشت کنم
میروم از رفتن من شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخورد های سرد را
آرزو دارم شبی تنها شوی
لحظه ای هم غصه با غم ها شوی
آرزو دارم بفهمی درد چیست
آنکه بشکسته دلش از درد کیست
آرزو دارم دمی عاشق شوی
سینه سوز و هم دم مشکل شوی
آرزو دارم بفهمی عشق چیست
آنکه هر لحظه بیادت بوده کیست
من سخن کوتا کنم از آرزو
آرزویت بوده هر دم آرزو
من که هر لحظه تو را یاد کنم
با یاد تو هر دم دل خود شاد کنم
من که در بازی عشق باخته ام
در کنج خرابه خانه ای ساخته ام
در کنج خرابه به تو من فکر کنم
با هر نفسم اسم تو را ذکر کنم
با ذکر تو در دل آتش افروخته ام
در بازی عشق عاقبت سوخته ام
من که هر دم سوخته ام در غم تو
عاقبت جان بدهم در ره تو

خیلی سخته عاشق کسی بشی اما اون حتی ندونه درد تو

از چشات نخونه قصه غمو علت لرزش دست سردتو

خیلی سخته زندگیت فنا بشه واسه دیدن یه لبخند رو لباش

واسه گفتن از امید و آرزو تو سیاهی غم انگیز شباش

من نیومدم بگم عاشقتم چون از این حرفا پر گوش همه

اشتباه که می گن گریه مرد رو زخم های تنش یه مرهم

من نیومدم بگم تو هم مثه قصه ها بیا بریم از این دیار

یا که خیلی مهربون یه مدتی واسه من ادای عشقو در بیار

می خوای برنده باشی می دونم به همه می گم ببازن جلو پات

هر چی اسپند به آتیش می کشم تا که چشمت نزنن بشن فدات

تو می خوای پرنده باشی می دونم یه نفس هوای خوشبختی می خوای

خودم آسمون هفتمت می شم تو فقط بگو بگو باهام میای