ناتوان گذشته ام ز كوچه ھا
نیمه جان رسیده ام به نیمه راه
چون كلاغ خسته اي در اين غروب
مي برم به آِيان خود پناه
در گريز ازين زمان بي گذشت
در فغان از اين ملال بي زوال
رانده از بھشت عشق و آرزو
مانده ام ھمه غم و ھمه خیال
سر نھاده چون اسیر خسته جان
در كمند روزگار بدسرشت
رو نھفته چون ستارگان كور
در غبار كھكشان سرنوشت
مي روم ز ديده ھا نھان شوم
مي روم كه گريه در نھان كنم
يا مرا جدايي تو مي كشد
يا ترا دوباره مھربان كنم
اين زمان نشسته بي تو با خدا
آنكه با تو بود و با خدا نبود
مي كند ھواي گريه ھاي تلخ
آن كه خنده از لبش جدا نبود
بي تو من كجا روم كجا روم
ھستي من از تو مانده يادگار
من به پاي خود به دامت آمدم
من مگر ز دست خود كنم فرار
تا لبم دگر نفس نمي رسد
ناله ام به گوش كس نمي رسد
مي رسي به كام دل كه بشنوي
ناله اي از ين قفس نمي رسد

بگذار سر به سینه من تا كه بشنوي
آھنگ اشتیاق دلي دردمند را
شايد كه پیش ازين نپسندي به كار عشق
آزار اين رمیده سر در كمند را
بگذار سر به سینه من تا بگويمت
اندوه چیست عشق كدامست غم كجاست
بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان
عمري است در ھواي تو از آشیان جداست
دلتنگم آن چنان كه اگر ببینمت به كام
خواھم كه جاودانه بنالم به دامنت
شايد كه جاودانه بماني كنار من
اي نازنین كه ھیچ وفا نیست با منت
تو آسمان آبي آرام و روشني
من چون كبوتري كه پرم در ھواي تو
يك شب ستاره ھاي ترا دانه چین كنم
با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو
بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت اي چشمه شراب
بیمار خنده ھاي توام بیشتر بخند
خورشید آرزوي مني گرم تر بتاب

به چشمان پريرويان اين شھر
به صد امید مي بستم نگاھي
مگر يك تن ازين ناآشنايان
مرا بخشد به شھر عشق راھي
به ھر چشمي به امیدي كه اين اوست
نگاه بي قرارم خیره مي ماند
يكي ھم زينھمه نازآفرينان
امیدم را به چشمانم نمي خواند
غريبي بودم و گم كرده راھي
مرا با خود به ھر سويي كشاندند
شنیدم بارھا از رھگذران
كه زير لب مرا ديوانه خواندند
ولي من چشم امیدم نمي خفت
كه مرغي آشیان گم كرده بودم
زھر بام و دري سر مي كشیدم
به ھر بوم و بري پر مي گشودم
امید خسته ام از پاي نشست
نگاه تشنه ام در جستجو بود
در آن ھنگامه ديدار و پرھیز
رسیدم عاقبت آنجا كه او بود
دو تنھا و دو سرگردان دو بي كس
ز خود بیگانه از ھستي رمیده
ازين بي درد مردم رو نھفته
شرنگ نا امیدي ھا چشیده
دل از بي ھمزباني ھا شكسته
تن از نامھرباني ھا فسرده
ز حسرت پاي در دامن كشیده
به خلوت سر به زير بال برده
دو تنھا دو سرگردان دو بي كس
به خلوتگاه جان با ھم نشستند
زباني بي زباني را گشودند
سكوت جاوداني را شكستند
میپرسید اي سبكباران مي پرسید
كه اين ديوانه از خود بدر كیست
چه گويم از كه گويم با كه گويم
كه اين ديوانه را از خود خبر نیست
به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه
به دريايي درافتد بي كرانه
لبي از قطره آبي تر نكرده
خورد از موج وحشي تازيانه
مي پرسد اي سبكباران مپرسید
مرا با عشق او تنھا گذاريد
غريق لطف آن دريا نگاھم
مرا تنھا به اين دريا سپاريد

نفس مي زند موج
نفس مي زند موج
ساحل نمي گیردش دست
پس مي زند موج
فغاني به فرياد رس مي زند موج
من آن رانده مانده بي شكیبم
كه راھم به فرياد رس بسته
دست فغانم شكسته
زمین زير پايم تھي مي كند جاي
زمان در كنارم عبث مي زند موج
نه در من غزل مي زند بال
مه در دل ھوس مي زند موج
رھا كن رھا كن
كه اين شعله خرد چندان نپايد
يكي برق سوزنده بايد
كزين تنگنا ره گشايد
كران تا كران خار و خس م يزند موج
گر ايننغمه اين دانه اشك
درين خاك رويید و بالید و بشكفت
پس از مرگ بلبل ببینید
چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج

نه عقابم نه كبوتر اما
چون به جان آيم در غربت خاك
بال جادويي شعر
بال رويايي عشق
مي رسانند به افلاك مرا
اوج میگیرم اوج
مي شوم دور ازين مرحله دور
مي روم سوي جھاني كه در آن
ھمه موسیقي جان ست و گل افشاني نور
ھمه گلبانگ سرور
تا كجاھا برد آن موج طربناك مرا
نرده بال و پري بر لب آن بم بلند
ياد مرغان گرفتار قفس
مي كشد باز سوي خاك مرا

شب ھا كه سكوت است و سكوت است و سیاھي
آواي تو مي خواندم از لابتناھي
آواي تو مي آردم از شوق به پرواز
شب ھا كه سكوت است و سكوت است و سیاھي
امواج نواي تو به من مي رسد از دور
دريايي و من تشنه مھر تو چو ماھي
وين شعله كه با ھر نفسم مي جھد از جان
خوش مي دھد از گرمي اين شوق گواھي
ديدار تو گر صبح ابد ھم دھدم دست
من سرخوشم از لذت اين چشم به راھي
اي عشق تو را دارم و داراي جھانم
ھمواره تويي ھرچه تو گويي و تو خواھي

سلام...

ب سلامت