گنجشک کنج آشیانه اش نشسته بود..خدا گفت: چیزی بگو ! گنجشک گفت: خسته ام. خدا گفت: از چه ؟ گنجشک گفت: تنهایی، بی همدمی. کسی تا به خاطرش بپری، بخوانی، او را داشته باشی....خدا گفت: مگر مرا نداری ؟ گنجشک گفت: گاهی چنان دور می شوی که بال های کوچکم به تو نمی رسند ..... خدا گفت: آیا هرگز به ملکوتم نیامدی ؟ گنجشک سکوت کرد..... بغض به دیواره های نازک گلویش فشار آورده بود..... خدا گفت: آیا همیشه در قلبت نبوده ام ؟! ....چنان از غیر پُرش کردی که جایی برایم نمانده...... چنان کوچک که دیگر توان پذیرشم را نداری ..... هرگز تنهایت گذاشتم ؟ ....گنجشک سر به زیر انداخت . دانه های اشک ، چشم های کوچکش را پر کرده بود. خداگفت : اما در ملکوت من همیشه جایی برای تو هست ، بیا !