شب، همواره نماد ِ مرگ وُ اهریمن را در باور ِ پدران ِ باستانی ما نشانده بود و پیدایش ِ آتش، پیروزی ِ نور وُ روشنایی را بر تاریکی و تیره گی آواز داده بود. از پس ِ پیدایش آتش بود که نیاکانمان توانستند دل تاریکی را بدرند و در کنار آتش، ساغر را از باده پر کنند و در اوج شادی و شادمانی، خون ِ رگ ِ تاک را در کام خود بریزند و شب مستانه شان را با فروغ آتش، جلوه ای از شور و شیدایی، طراوتی از عشق وُ رعنایی و لطافتی به زلالی نور ِ نقره فام ِ ماه ِ تابان، بر گونه های ارغوانی ِ شفق گون ببخشند.

جهان آرمانی
آنچنانکه آموزگار راستی (زرتشت) آرزودارد
جهانی است باهنجار واز روی راستی

نیک منشی،
بهترین پیشکش برای راستی پویان است

نیروی اهورایی،
یاوروپشتیبان پارسایان خواهد بود .