سیاه است آسمان
شب را فروغی نیست
به شعله ، پروانگان
نمی سوزند خویشتن را
در این میخانه ی افسرده اکنون
نمی یابند راه خود را
و رنگین پرتو بالهاشان
نمي سازند نگاهم را
نمی یابند نگارم را
و آواز پگاهین بلبل آسا غزل آزاد
نمی خواند صدایم
بیا عشقم

که عشق است:

خورشيد صبح بی فردا

هیچی الماه جان دردو دل کردم