خدایا ما را ببخش اگر گاهی فراموش میکنیم بنی آدمیم ...

خدایا ما را ببخش و از دردِ بی دردی نجات ده ...









«ربنا آتنا فی الدنیا حسنة و فی الآخرة حسنة وقنا عذاب النار»

يــاد داري كــه ز مــن خنــده كنــان پــرسيــدي

چــه رهــاورد سفــر دارم از ايــن راه دراز؟

چهــره ام را بنــگر تــا بــه تــو پــاســخ گــويــد

اشــك شــوقــي كــه فــروخــفته بــه چشــمان نيــاز!


چــه رهــاورد سفــر دارم اي مــايــه عمر؟

سينــه اي ســوختــه در حســرت يــك عشــق محــال،

نگــهي گمــشده در پــرده رويــايــي دور،

پيــكري ملتــهب از خــواهــش ســوزان وصــال!


چــه رهــاورد سفــر دارم ... اي مــايــه عمــر؟

ديــدگــانــي همــه از شــوق درون پــر آشــوب،

لــب گــرمــي كــه بــر آن خفتــه بــه اميــد نيــاز،

بــوســه اي داغــتر از بــوســه خــورشيــد جنــوب!


حــاليــا...

ايــن منــم، ايــن آتــش جــانســوز منــم!

اي اميــد دل ديــوانــه انــدوه نــواز!

بــازوان را بگــشا تــا كــه عيــان ات ســازم

چــه رهــاورد سفــر دارم از ايــن راه دراز...


شاعر: فروغ فرخزاد

دلم حرف می خواهد

بی نقطه ، بی واژه ، بی چهار چوب کلام

دلم اشک می خواهد

بی بغض ، بی هق هق ، بی درد گلو

دلم فریاد می خواهد

بی صدا ، خفه ، آرام

دلم خواب می خواهد

بی کابوس ، بی استرس

دلم می خواهد در این دنیا فقط من باشم و تو

بی هیچ موجود ذی حیات موذی!

دلم یک دنیا آرامش می خواهد

یک دنیا دویدن

یک دنیا از ته دل خندیدن

دلم تو را میخواهد

تمام و کمال

بی آنکه با کسی تقسیمت کنم

هروقت دلتنگ بودم هم صحبت میشدیم

الان که نیست نمیدانم ...

نمیدانم...

نمیدانم چه بگویم

الان خودمو از اون بالا بندازم پایین ؟

یه «مو»ی عاقل، که به عنوان یه ناظر بی‌طرف حرف بزنه باهات، که بتونه بعضی جمله‌ها رو مث میخ فرو کنه تو مغزت؛ هرچه‌قدر هم بگی نرود میخ آهنین در سنگ، خودم به تنهایی یک مثال نقض‌ِ بزرگ‌ام بر این عبارت..........

(نماز را در وقت اختصاصیخودش بخوان (( اوّل وقت))، و چون بیکار شدی در انجام نماز شتاب نکن، یا چون به کارى مشغول هستی آن را تأخیر می انداز، وبدان که تمام اعمال تو، درگرو قبولی نمازتو می باشد

ندر قمارخانه چون آمدی به بازی .....کارت شود حقیقت هر چند تو مجازی
با جمله سازواری ای جان به نیک خویی ..... این جا که اصل کار است جانا چرا نسازی
گویی که من شب و روز مرد نمازکارم ...... چون نیست ای برادر گفتار تو نمازی
با ناکسان تو صحبت زنهار تا نداری ...... شو همنشین شاهان گر مرد سرفرازی
آخر چرا تو خود را کردی چو پای تابه ....... چون بر لباس آدم تو بهترین طرازی
بر خر چرا نشینی ای همنشین شاهان ...... چون هست در رکابت چندین هزار تازی
شیشه دلی که داری بربا ز سنگ جانان ...... باری به بزم شاه آ بنگر تو دلنوازی
در جانت دردمد شه از شادیی که جانت ...... هم وارهد ز مطرب وز پرده حجازی
سرمست و پای کوبان با جمع ماه رویان ..... در نور روی آن شه شاهانه می‌گرازی
شاهت همی‌نوازد کای پیشوای خاصان ...... پیوسته پیش ما باش چون تو امین رازی
گاه از جمال پستی گاه از شراب مستی ...... گه با قدم قرینی گه با کرشم و نازی
مقصود شمس دین است هم صدر و هم خداوند ...... وصلم به خدمت او است چون مرغزی و رازی
هر کس که در دل او باشد هوای تبریز ...... گردد اگر چه هندو است او گلرخ طرازی