می‌گوید خوش به حال‌تان. می‌گوید که خودش نوشتنش نمی‌آید این همه. و من برای خودم تمام شب فکر می‌کردم خب لابد آغوش داری. گوش داری. سنگ صبور داری. ما را که التیامی جز قلم نیست. که این غم را گاهی جز سیر مکرر کلمات و این سی و دو حرف نمی‌تواند ببلعد انگار چاره‌ای هم اگر باشد جز نوشتن، همه‌اش نیست. نه این‌که عادت باشد فقط، روح سرشار و سبکی‌ست چون شراب؛شدن را. و آن فریاد را. آن فریاد را. آن فریاد را.

اینجا همه از چمدان سخن می گویند

کسی ماندن را باور ندارد

اینجا همه از لحظه های با هم بودن گریزانند

انگار که وقتشان را در هاون می کوبند

انگار که به باد نگاه می کنند

انگار که چتر میگیرند روی سر ماهی ها



تو ...

پای ماندنم نشدی

من...

اما بال رفتنت خواهم شد

بالهایی سرخ ... از نوادگان دل خونین



تو در هوا قدم بزن

من روی زمین پرواز می کنم

با حفره ای در سمت چپ سینه ام!!

دیگر چه اهمیتی دارد؟! چمدان جغد شوم رویاهایم شده.کو کو میکند و از خواب می پرم

دیگر چه اهمیتی دارد؟! با دنیا دنیا چمدان

یا با کوله پشتی ای خاکی

اینجا کسی ماندن را باور ندارد...



تو هم به رهگذری دل نبند...

آرام باش...

چشمانت را ببند ...

و تکرار کن :

"دنیا برای نرسیدن است"

مبر ز موی سفیدم گمان ز عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی...

بالماسکه