-- صائب تبریزی

وقتی نیستی آنچنان با خیالت سرخوشم که نبودنت را از یاد می برم .

زندگی باید یک کلام، حتی یک نفس ز جنبش وا نماند. گرچه این جنبش برای مقصدی بیهوده باشد . . . زندگی همچنان آب است، آب اگر راکد بماند، چهره اش افسرده باشد زندگی یعنی جاری شدن و به دریای ابدیت پیوستن. زندگی یعنی تلاش برای به هدف رسیدن. . . . .

فرقش این است، که آدم، بر عکس ققنوس، هر بار که خودش را به آتش می‌کشد و باز زاده می‌شود، نوزاد پیرتری است… نوزاد خسته‌تری است … نوزاد تلخ‌تری.

منم عاشقم کاشکی میشد باهم درباره نحوه عاشق شدن صحبت کنیم

احتمالا که توی کله‌ی پوک ما فرو برود این بودن ارزش دارد، بعد ما نشستیم دور هم که کاش نبودم و کاش می‌رفتم از اینجا و از این آیه یأس‌های خوشگل تریپ شاعرانه که حفظیم، حق‌مان است به خدا یکی بزند پس گردن‌مان.{در بازگشت از مجلس ختم}