امروز , چِرکــ نویسِ یِکـی از نآمهِ هآی قَدیمی رآ پیدآ کَردَم

کآغَذَش هَنوز ,

از آوآز ِ آن هَمهِ وآژه بی دَریــغ , سَنگین بود ...

از بآرانِ آن هَمهِ دَریــآ ...

از اشتیــآقِ آن هَمهِ اَشکـــ ...

چِقَدر سآده بَرآیَتـــ تَرآنهِ می خوآندَم ...

چِقَدر لَبـــ هآی تو ,

دَر رَعآیتــ ِ تَبَسُم بی ریــآ بودَند ...

چِقَدر جَوآنهِ رویــآ ,

دَر بآغچهِ بیدآریمــآن سَبز می شُد ...

هَنوز هَم کَسی رآ پیدآ می کُنَــم

و از آن روز هــآی بی بَرگَشتـــ بَرآیَش می گویَم ...

نمی دآنی مُرور دیدآرهــآی پُشتــِ سَر ِ هَم چهِ کیفــی دآرَد ...

بهِ خآطــر آوَردَنهِ خوآبــ هآی هَر دَمِ رویــآ ...

هَمیشهِ قَدَم هآی تو رآ

تآ حَوآلیِ هَمــآن شِمشــآدهآی سَبز ِ سَر ِ کوچهِ می شُمُردَم ,

وَبَعد بَرمی گَشتَم ...

وَ بهِ یآدِ تَرانه ای تآزه ای می اُفتآدَم ...

حآلآ بَضی از این تَرآنهِ هآ ,

دیگَر هَم سَن و ســآل ِ بآتو بودَند !

می بینـــی ؟

بَرگــ تآ نَخوردهِ آن چِرکــ نویس هآی قَدیمی ,

دوبـآره از شِکَستَنِ شیشهِ ی بُغض ِ مَن تَر شُد ...



پُروفآیلتـــ مثــ هَمیشهِ عآلـــی بود عَزیزَم ,

اون طَرَفآم بیــآی خوشحـآل می شَم : )

موفَق بآشی ...

به نامـــــــــ خدای بهـــــار افریـــــن بهــــــار افرین را هزار افرین به جمشیـــــــد و ایین پاکــــــش درود که نـــــــوروز از او مانده

در یاد بــــــــــــود


ارزویمـــــــــــ این استــــــ ارزویتـــــــــ ساکن کوچه بن بستـــــــــ نباشد هـــــــــــرگـــــــــز


نوروزتــــــــــــــان پیـــــــــــــروز بهتــــــــــرین هــــــــــا تو سال جدید براتــــــــــــــــون

پ.ن: «سلام ارمیا. بگذار بهتر بگویم سلام ارینب مشایخی. شاید مرا به خاطر نیاوری. ولی من تصویری واضح و روشن از تو توی ذهنم دارم. یادت می‌آید صبحگاه‌هایی را که توی نمازخانه قرآن می‌خواندی و همه غرق در سکوت گوش می‌کردند. روزهایی را که با نعیمه می‌رفتید مسابقات قرآن و تو همیشه رتبه می‌آوردی؟ الحق و الانصاف صدای خوبی داشتی. راستی خوابگاه هشتاد و چهار یادت هست؟ به یاد داری با همسرت قرار گذاشته بودید راس ساعت نه به ماه نگاه کنید. دبیرستان که تمام شد تو رفتی دانشگاه ما آمدیم حوزه. تو فلسفه خواندی ما دروس دینی. از این جا راهمان جدا شد. ولی تو همایش‌های فارغ‌التحصیلان معمولا بچه‌ها از هم خبر می‌دادند. مرادی تو را توی دانشگاه علامه دیده بود. حالا تو از ایران رفته‌ای و این چند روزه که من تو را شناخته‌ام زندگیم با بهت عمیقی رو به رو شده. باور نمی‌کنم ارینب دختر آرام و خوش‌صدای مدرسه حالا تبدیل شده به اولین خواننده محجبه اکادمی گوگوش. این روزها تا پشت سیستم می‌نشینم ناخودآگاه سرچ می‌کنم اورینب مشایخی. این روزها به عکست خیره می‌شوم. همان چشم‌های سبز. همان لب و دهان. همان صدا. کاش می‌فهمیدی تو را هم در مسلخ گلشیفته‌ها قربانی کردند. این روزها سر به سجده می‌گذارم آنقدر می‌گویم اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا تا نفسم بند بیاید».

:یه سوال بپرسم؟ابرو بالا می اندازد و می گوید:بپرس .ادم با یه مانتوی تنگ بیشتر گرمش می شه یا با یه بلوز نخی استین کوتاه؟لب ور می چیند و می گوید :مسلما با مانتو .زیپ چادر لبنانیم را پایین می کشم و لباسم را نشانش می دهم .چشمانش گرد می شود.شما اینجوری می یاید بیرون؟بله این چادر طوری طراحی شده که لباس زیرچادر تحت هیچ شرایطی پیدا نیست .حتی اگه بیوفتی یا تصادفم کنی چادر ازت جدا نمی شه .خودشم که گشاده جنسشم سبک و راحته .وزنش کردن یه کیلو هم نیست. می دونی چرا گرمم می شه ؟می بینم بعضی خانما تو هوای گرم شلوار چسب و مانتوی تنگ پوشیدن احساس می کنم دارم خفه می شم. منشی صدایش می کند .چند قدم می رود ،بر می گردد و می گوید:خداحافظ خانم.

روحش شاد.......صداش پیچیدتوگوشم یهو

چقدر حرف داره تو این یه جمله ؟

آفرین ...

پرنده ی چاق و چله زود شکار میشه ... تا بخواد بخودش تکونی بده و با وزن زیادش پرواز کنه کار از کار گذشته ! البته اگر بتونه پرواز کنه

راز روزه و نخوردن در سبک تر شدن برای پروازه