با افتابه

به شمشیرم زد و با کس نگفتم
که راز دوست از دشمن نهان به
به داغ بندگی مردن بر این در
به جان او که از ملک جهان به
خدا را از طبیب من بپرسید
که آخر کی شود این ناتوان به
گلی کان پایمال سرو ما گشت
بود خاکش ز خون ارغوان به
به خلدم دعوت ای زاهد مفرما
که این سیب زنخ زان بوستان به
دلا دایم گدای کوی او باش
به حکم آن که دولت جاودان به
جوانا سر متاب از پند پیران
که رای پیر از بخت جوان به
شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست
ز مروارید گوشم در جهان به
اگر چه زنده رود آب حیات است
ولی #شیراز ما از اصفهان به
سخن اندر دهان دوست شکر
ولیکن گفته حافظ از آن به

فکر می کنم این مامان حوا بود که اولین بار لوس شد و سیب خورد و خدا و بهشت و منطقش را به هیچ گرفت … حوا به آدم یاد داد که هیچ چیز جدی نیست ، حتی بهشت با خود خدا هم می شود شوخی کرد و البته دربه در شد …آن سیب خوردن ارزشش را داشت... و بعد تاریخ پر شد ازلوس بازی های زنانه . وقتی شیرین از فرهاد خواست که بیستون را از جا بکند و فرهاد بیچاره هرچه گفت نمی شود شیرین گفت باید بشود … گفت : نر است گفت بدوش شیرین منطقی نداشت ، لوس شده بود

پوشیده چون جان می روی اندر میان جان من
سرو خرامان منی ای رونق بستان من

چون می روی بی‌من مرو ای جان جان بی‌تن مرو
وز چشم من بیرون مشو ای مشعله تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم
چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم
ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من

بی پا و سر کردی مرا بی‌خواب و خور کردی مرا
در پیش یعقوب اندرآ ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم
ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من

گل جامه در از دست تو وی چشم نرگس مست تو
ای شاخه‌ها آبست تو وی باغ بی‌پایان من

یک لحظه داغم می کشی یک دم به باغم می کشی
پیش چراغم می کشی تا وا شود چشمان من

ای جان پیش از جان‌ها وی کان پیش از کان‌ها
ای آن بیش از آن‌ها ای آن من ای آن من

چون منزل ما خاک نیست گر تن بریزد باک نیست
اندیشه‌ام افلاک نیست ای وصل تو کیوان من

بر یاد روی ماه من باشد فغان و آه من
بر بوی شاهنشاه من هر لحظه‌ای حیران من

ای جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشیدت جدا
بی تو چرا باشد چرا ای اصل چارارکان من

ای شه صلاح الدین من ره دان من ره بین من
ای ای فارغ از تمکین من ای برتر از امکان من

خواستم دوباره بگویم مرا با همه شر و شورم ببخش ! می گویم باز . اما این بار تو نادیده بگیر مثل همه آن هایی که تو گفتی و من نادیده گرفتم...

خواستم بگویم من جنبه این همه مهربانی را ندارم ، حاصلش شده این ، شده من. اخمی کن به من لا اقل...

خواستم بگویم ، بس است بخشش تو !! پوست کلفت شده ام .

اما از عقوبت حرف هایم می ترسم ، وای به روزم اگر گوشه چشمی نشان دهی...

پس با همه رو سیاهی ام باز به پیشگاهت آمده ام . این بار هم مرا نران.