لیلای بی مجنون منم

سرد و یخم

دل دادۀ دل خون منم

انگار من در دوزخم

شب تا سحر در حسرتم

از دوری ات بی طاقتم

گویی که من در غربتم

سر تا به پا در رخوتم

من را، زِ خود دورم مکن

از عشق مهجورم مکن

بیمار و رنجورم مکن

با سردی دستان خود

آهسته در گورم مکن

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست

آن کس است اهل بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست

بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش
کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی
عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج
فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

+2

روزی اندر خاکت افتم ور به بادم می رود سر

کان که در پای تو میرد جان به شیرینی سپارد

گر من از عهدت بگردم ناجوانمردم نه مردم

عاشق صادق نباشد کز ملامت سر بخارد

با تعجب به دکمه های کیبورد نگاه کردم . یعنی از حرف میم زیاد استفاده کرده بودم ؟

یک لحظه از خودخواهی هام حالم بد شد.

خودم . خونم . کلیدم . ماشینم . تحصیلاتم . پولم . آینده ام .

تا کی مال من و مال من و تا کی همش من ، من ، من ...

یک روز بالاخره این برچسب از صفحه کلید زندگی کنده میشه و یک برچسب دیگه روش زده میشه . برچسبی که میم هست ولی اون میم سابق و میم من نیست ...

خداوندا مرا از من رها کن ،

اسیر غفلتم ، هشیارِ خود کن ...

افکاری که در مجاز بودنش شک دارم

سلام عاشق چطوری؟جریان چیه دیگه به ما سر نمیزنی/نکنه؟؟؟