خیلی..............

یا کاش میشد از نفس ات، تصویری کشید . . .

عباس حسین نژاد

شاعر: آرمین نظری

تو را رسمست اول دلربایی
نخستین مهر و آخر بی‌ وفایی
در اول می‌نمایی دانۀ خال
در آخر دام گیسو می گشایی
برآن بودم که از آهن کنم دل
ندانستم که تو آهن‌ربایی
من آن روز از خرد بیگانه گشتم
که با عشق توکردم آشنایی
نپندارم که باشد تا دم مرگ
گرفتار محبّت را رهایی

* فیلم رسول صدر عاملی

تصمیم‌هایی می‌گیریم که بعدتر حتی جرات برگشتن از آن‌ها را نداریم. ما، خشم‌گین که می‌شویم. دیگر خودمان نیستیم و وقتی خشم در ما لانه می‌کند دیگر فراموش می‌کنیم که خودمان نیستیم و خودمان باشیم و خودمان بشویم

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود

صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سايه،‌ تا سراغِ همسايه...

صبوری می‌کنم تا مَدار، مُدارا، مرگ...

خسته از دق‌البابِ نوبتم، ...تا مرگ

آهسته زير لب ... چيزی، حرفی، سخنی بگويد

مثلا وقت بسيار است و دوباره باز خواهم گشت!

هِه! مرا نمی‌شناسد مرگ

يا کودک است هنوز و يا شاعران ساکتند!

حالا برو ای مرگ، برادر، ای بيم ساده‌ی آشنا

تا تو دوباره بازآيی

من هم دوباره عاشق خواهم شد!


پ.ن : سید علی صالحی