اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو به من یاد دادی
چه وقت از گُل سرخ جذر بگیرم
و کِی ابر ها را به توان دو ببرم

در اگر باز نگردد،نروم باز به جایی؛

پشت دیوار نشینم،چو گدا بر سرراهی؛

کس به غیر از تو نخواهم،چه بخواهی چه نخواهی؛

باز کن در،که جز این خانه مرا نیست پناهی...

ببار...

خُشکم...

سیرابم کن از باران مهرت ،

دریایم کن...

ابرکم ؛


کی هوای باریدن می کنی؟

من دلم میگیره

صحـنۀ

انـتــظـار را

به تـو مـدیـونـم

اگـر . . .

اســکـار بگــیرم

خاکستریست...

با ریتم 6و8بخونید