اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خسرو شکیبایی : مردم منو میدیدن میگفتن مخش تکون خورده .

ولی من به مامانم میگفتم من

دلم تکون خورده نه مخم. مادرم میگفت گور بابای مخ، تو دلت قد صدتا مخ می ارزه،

به خداگفت ، به همین زمین قسم گفت ...


اندیشه فولادوند : مادرت نپرسید عاشق کی شدی ؟ نپرسید اسمش چیه ؟


خسرو شکیبایی : مادرا که از آدم چیزی نمیپرسن . همه چیو خودشون میدونن ...!



فدای هر چی مادره

پ ن پ / پنپله په !

ومن تنها دراين مانده ام...