اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم براهت

خودم هم جایی حوالی همین زندگی

خاطره هایت را

به تماشا می نشینم

زود بیا پیش از آنکه

در خاطره هامحو شوی

چشم براهم مگذار

راه نمی آید

دلم با نبودنت

حق دارد دیگر

به بودنت عادتش دادی

کاش از نبودنت هم برایش میگفتی

وقتی میدانستی سهم بیشتری

از نبودن هایت به او میدهی

ناعادلانه است

خودت هم میدانی

دلم همیشه

تو را به نام صدا می زند

تو دوری ونمی شنوی صدایم را

این را خودت به من گفتی

ولی صدای دل

چه میداند فاصله چیست

تو با قلبت گوش کن

میشنوی

یقین دارم

زخم قلبم سر باز میکند

چه دردی دارد نبودنت

وحجم اندوه نبودنت را در دلم