اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

راستش را بگو

باز

پشت ِ کدام ابر ِ بهانه

پنهانی ؟*

بايد خودم را ببرم خانه !

بالشم را دوست دارم

که تمام افکارم را

به گور دسته جمعی می فرستد

ای کاش

کسی روی من خاک بریزد

واژه واژه

خواستنت را بر تن سپید کاغذ می نوردم

در انتظار آخرین باد...

آنقدر شعر نگفتهام

که گوشهایم سوت میکشند

و از دستهایم

بوهای تهوع آوری به مشام میرسد

تنهایی...

انسان را به درون زمین فرو میکشد

و میان سنگها

ذوب میکند.

گاهی باید برای یک لحظه

از تنهایی فرار کرد

گاهی باید شعر گفت...

آئینه....

من

تا قبل از آخرین گلوله

جنگیدم

و دیوارها

شهادت خواهند داد

که پل ها...

به شهر

خیانت کردند...

روی پنجه ایستادهام

شاید

سیاههی آمدنت را

زودتر ببینم...

قدم بر سر راه بگذار

با دامنت جاده را نوازش کن

کاری کن

که خستگی از تن راه بیرون برود

مثل شب

از پشت کوههای مشرق شروع شو...

و هيچ وقت

دختري كه در شعر مي‌رقصد

كنار قبر شاعرش گريه نخواهد كرد

درست مثل ژوكوند

كه هنوز هم كه هنوز است

به داوينچي

مي‌خندد.

این روزها...

حال و آینده هیچ‌وقت وجود ندارند

و اما

گذشته همیشه هست.

خاطره‌ها تنها حقایق پایدارند

و تجربه‌ها تنها واقعیت‌های موجود.

زمان سطر به سطر پیش می‌رود

و چیزی که باقی می‌ماند

شعری است که می‌گوید:

دوستان من!

به پشت سرتان نگاه کنید!

زندگی گذشته است

زندگی واقعاً گذشته است.