اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بعدها کاشفان تنهایی
قصه‌هایی بلند می‌سازند
از غرور صنوبری که تویی.

شازده‌ها...

پس از طوفان..

مرداد هم حریف دل من نمی‌شود
خیسم، معطرم، خنکم، آسمانی‌ام
یخ در بهشت می‌چکد از واژه‌های تو.

ساعت مدت هاست که از نيمه شب زندگی گذشته است و ارقامی که سال ها ی عمر را نشان می دهند در تجربه ی سراشيبی سفر بازگشتند...!!!

به نام سر فصل ها چه آن ها که نوشته شدند و چه آن هايی که سپيد ماندند تا کاغذ ها سياه نشوند

يک سلام پر رنگ و چند نقطه چين...به علامت جواب هايی که هرگز نداديم و يک دقيقه سکوت به احترام تمام لحظاتی که در انتظار پاسخ مان مردند...

خيلی وقت بود که نبود. آنقدر نرم و بی سر و صدا رفت که حتی نگاهم به اندازه ی امتداد يک تعجب پرسشگرانه هم نلرزيد . سقف اغلب خيس چشمانم يک ترک هم بر نداشت ...

زندگی شيبی است . عشق سيبی است . وای بر آن حال که در عشق پايبند نظم و ترتيبی است ؛ و اما تو ! قرار نبود آن وقت های تو جايشان را با اين زقت های من عوض کنند قرار نبود عشق هم مانند گيلاس،عيدی،تعطيلات،تابستان و ...اولش قشنگ باشد قرار نبود کسی سختش باشد بگويد دوستت دارم . قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل ديگری بماند.قرار نبود هر چه قرار نيست باشد .قرار تنها به بی قراری بود و بس... گمان نمی کنم گناه من سنگين تر از نگاه تو باشد ! اما يقين دارم که کودک دلت کمتر از پيش بهانه ی لالايی های شعر گونه ام را می گيرد...

حالم خوب نیست. مثل همیشه...

وسط معرکه آمدی


و حالا سال‌هاست

دیگر هیچ زنجیری پاره نمی‌شود

مژگان عباسلو...

بی صدا برو و در را پشت سرت ببند
تا من صدای آن پرنده را نشنوم
که نمی‌داند یک نفر با رفتنش
می‌تواند یک شهر را از سکنه خالی کند.
تا تو به ایستگاه برسی
این خانه در سکوت غرق شده‌است.