صدایم کن




به شیوه ی سکوت ،



به سَبک ِ تلنگر باد



بر پنجره ها ،



به مهربانی



سایه با آفتاب ،



به رسم نوازش ِ مهتاب بر گیسوی ِ تنهایی .



صدایم کن ...



که در بی انتهاترین نقطه ی ازدحام فریاد



کم آورده ام



صدایت را !!!

چشمانم را می بندم




به روی تمام خوابها ،



فارغ از تمام خیالها !



آنقدر عریان است



تنهایی ام

که تن پوش شب نیز



بر آن مستور نیست .

فرش قرمز پاییز




فریبی ساده بود



برای زمستان شدن احساسم .

در پس پرچین رنگین کمان


و آشناترین رنگ

چشمان ِ تو


که در آن راز گیتی شده پنهان

کاش بود بی پایان


نوشیدن چای و لحظه های باران .


@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪