اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

جوابم را بده!

وقتی که رفتی

اگر گنجشک ها سراغت را گرفتند


چه بگویم؟!

درختی خشک را مانم به صحرا
که عمری سر کند تنهای تنها
نه بارانی که آرد برگ و باری
نه برقی تا بسوزد هستیش را

دست هایِ تو،

تصمیمم بود

باید می‌گرفتم و

دور می‌شدم

چه می شود اگر

زندگی ام که چون در بسته ای می ماند

ناگهان به صدا درآید


و تو پشت آن باشی

کاش

چشم به راه کسی بودم

آن وقت

نه این آینه غبارآلود بود

و نه این

گل های شمعدانی می خشکیدند!

انگار خالی باشد همه چیز ، انگار که بی رنگ باشد همه جا ... به دنبال رنگ می گردم ... دنیایم شدیدا بی همه چیز شده ! درست به اندازه ی خودم ... می ترسم که گم کنم فراموشی هایم را ... فراموشی هایی که حالا جزئی از من شده .... می ترسم یادم بیاید تمام گمشده هایم را ..