اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ماه من...

چه ایهامِ عجیبی در نگاهش هست
پرستویی که مثلِ مرگ
پر وا می‌کند از عشق...

عصرانه‌های کوه درد....

دیوانگی دست از سر من برنمی‌دارد....

حتا همین بالا
که بیمِ زخمِ بستر نیست
گاهی تقلای پلنگِ خسته می‌خوابد
گاهی به عادت‌های قبرستان‌نشینی
باز می‌گردم.

چیزی درونم مفقودالاثر می‌شود....

و تکرارِ یخ
آبِ جوش
خلاصی ندارد