اره دیشب خسته بودم باهات دعواگرفتم منو ببخش

اینجا جز ظلمت



هیچ ستاره ای جیغ نمی کشد ...

بیا ای ققنوس آتش افروز



منم خاکستر نشینی سرد و سیاه



نبض ماه هنوز در سینه ام



تو بگو !



چگونه می توان دل داد به شب سیاه

نگاهی به تندیس شکسته ام می اندازم دیگر نه از پاهایم

نه دست هایم رمقی نمانده

به خدا می نگرم

خدایی که مادرم آن سالهای دور

آن شب های ستاره دار نشانم میداد

اما هر چه می گردم دیگر ستاره ای نمی بینم

شاید خدا رفته است

خدایا !

من خسته ام یا تو ...

چقدر حقیر بودند

حجم آرزوهای بزرگم ...

چرا مرا نمی دیدی

وقتی کنارت بودم ؟

خسته و سنگین ....