اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از عشق و رویای فردا

و از شعرهایم

عبور می کند

همواره



چشمه ای بی فصل جوشیدن

بهاری بی نقطه ی سبزینه

پرنده ای گرفتار صید

باغی ماندگار پائیز

و ابری در شرف باریدن

از یاد رفته ام

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد ...

خداوندا!تو سکاندارهستی و من نباید بترسم تو از من مراقبت می کنی .

پشت من خالیست

و پیش رویم

احتمال هیچ آینه ای پیدا نیست

و خوشبختی دروغی است گفتنی .

من نشانی تو را گم کرده ام

نشانی خودم

و نشانی تمام تبسم های جهان را

سر می روم از حوصله ی زندگی

در فصل احتراق این جان خمیده

از ادامه ی قلبم

تماشای این آدم های تا خورده

زخمی است که با نجابت رابطه ای ندارد

بین من و گل های شسته ی قالی

از عبور خیابان های خالی

از تماشای دست های مبهوت

و از عقربه های ساعتی که

به بطالت لحظه های من می رقصند

بازگشت پرنده پیدا نیست

زمین در گل فرو رفته

و کلید تمام فاصله ها گم

این سال ها ...

تاول تلخی هستم

زخمی

وامانده در زنجیر بودن

و مرور می کنم

سردی آه هایم را

من آواز خواندم

و این نغمه های بی پروا

رها از قلب و حنجره

اگر تنها در یاد ماه مانده باشند ،

باز هم لطف بزرگی است!