اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کاش اشعار مرا زمزمه ای می کردی...

و نگاهی آرام به صدایم تقدیم....

دستم به چیدن کلمات نمی رود...


چه کنم....؟

همیشه سخت است نوشتن...

مصیبت سنگینی است عشق..

مستی

زیر سقفی که مال ما نیست

نو روزُ ، نو شبُ ، کهنه روزُ ، کهنه شب بازیِ با الفاظ است.

این کتابها سیری چند؟

برای من، نهایت خانه تکانی پاک کردن این قفسه هاست و تعمیر پایه ی شکسته ی میزم

دِل دِل کنی از ایتجا هم می روم.

تا چَشم برگرداندیم

بلند گُفتند

جُفت پوچ...

شرایط مساعد میشود

برای سقوط در .....